بسترهای تضاد و مقاومت گفتمان شیعی در عراق معاصر
نویسندگان
1 دکتری علوم سیاسی، دانشگاه شهید بهشتی
2 استادیار گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل دانشگاه شهید بهشتی
doi
10.29252/piaj.2023.229989.1329چکیده
با دیدی تحلیلی به کنشهای سیاسی و وقایع تاریخی عراق معاصر بهوضوح میتوان دید که گفتمان شیعی مهمترین نیروی اجتماعی فعال در عرصه سیاسی عراق است که میتواند موقعیتهای اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و اقتصادی را با تکیه بر اصول و اجزای گفتمانی خود به وجود آورد. مقاله حاضر با استفاده از روش تحلیل گفتمان لاکلا و موفه ضمن توصیف و تحلیل گفتمان امر سیاسی با هویتی شیعی، درصدد تحلیل این است که این گفتمان چگونه در دورههای مختلف با دالهای مرکزی خاص آن دوره به معنا بخشی به مدلولها یا دالهای شناور پرداخته و این معنا دهی تبدیل به کنشهای گفتمانی و اجتماعی شده است. همچنین مقاله در صدد پاسخ به این سؤال است که چگونه گفتمان سیاسی شیعی در عراق تمام کنشهای گفتمانهای رقیب و قدرت را شناسایی و در حد امکان در چارچوب نظام دانایی خود پاسخ میدهد. با توصیف شش دوره جامعه شناختی در عراق معاصر، ضمن ایضاح بسترهای تضاد و مقاومت و غیریت سازی، چگونگی معنادهی گفتمان شیعی به سایر مدلول ها تحلیل میگردد.