سنجش و اولویتبندی ضریب رقابتپذیری منطقهای در ایران براساس مؤلفههای اقتصاد دانش
نویسندگان
1 کارشناس ارشد اقتصاد، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران
2 گروه اقتصاد، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران
doi
10.22111/INNOECO.2020.36074.1007چکیده
هدفِ محوری این مقاله سنجش و اولویتبندی ضریب رقابتپذیری منطقهای در ایران براساس مؤلفههای اقتصاد دانش است. بهطور کلی، رقابتپذیری معیاری کلیدی برای ارزیابی درجۀ موفقیت مناطق در میدان رقابتهای سیاسی، اقتصادی و تجاری بهحساب میآید. میتوان گفت هر کشور، منطقه یا بنگاهی که از توان رقابتی بیشتری در بازارهای رقابتی برخوردار باشد، رقابتپذیری بیشتری دارد. رقابتپذیری در اثر ترکیبی از داراییها و فرایندها بهوجود میآید. داراییها یا بهصورت موهبتی است (مثل منابع طبیعی) یا ساختهشده بهدست انسان (مثل زیرساختها) و فرایندهایی که داراییها را به منافع اقتصادی حاصل از فروش به مشتریان تبدیل میکند و درنهایت موجب ایجاد رقابتپذیری میشود. در این تحقیق رقابتپذیری منطقهای در پارکهای علم و فناوری کشور درسال 1395 مربوط به متغیرهای پارک علم و فناوری با استفاده از روش شاخص تجمع هرفیندال هیرشمن بررسی شده است. برپایۀ نتایج بهدستآمده از محاشبه و تخمین مدل متغیر تولید، اختراعات و تعداد شرکتهای دانشبنیان نقش مثبتی در رقابتپذیری منطقهای دارند.
