سازمان همکاری شانگهای و بحران طالبانیسم در افغانستان: چالش هایی در توسعه همکاری ها
نویسندگان
1 استادیار علوم سیاسی، گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
2 دانشیار گروه علوم سیاسی، گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران
3 محقق پسادکتری علوم سیاسی، گروه علوم سیاسی،دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران
doi
10.22034/fr.2024.382903.1344چکیده
صلح یک نیاز اساسی بشر است، اما به لحاظ موقعیت ژئوپلیتیکی در بخشهایی از جهان، خشونت و افراطگرایی عامل اصلی نارضایتی ساکنان آن منطقه محسوب میشود. علاوه بر این، چالشها و بیثباتی در یک کشور باعث رخنه بیثباتی در سراسر منطقه میشود. اخیراً با خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان به دلیل خلأ قدرت، تسلط گروه بنیادگرای طالبان را در انظار جامعه بینالملل گشود. موضوعی که تأثیرات فوری امنیتی را ایجاد کرده و بیثباتیها و چالشهایی را بر توسعه همکاریهای کشورهای عضو سازمان همکاری شانگهای فراهم آورد. از این منظر، مقاله حاضر تلاش میکند تا با تمسک بر نظریه مجموعه امنیتی منطقهای و با رویکرد توصیفی- تحلیلی نسبت به این سؤال پاسخگو باشد که سازمان همکاری شانگهای، با ظهور مجدد و قدرتیابی طالبان در افغانستان چه چالشهایی را پیشِروی خود تجربه خواهد کرد؟ نتایج تحقیق نشان میدهد: اولاً، مشکلات ناشی از پویایی امنیت داخلی افغانستان، میتواند به عرصهای برای گروههای بنیادگرا مانند طالبان تعین یابد. ثانیاً، بیثباتی در افغانستان و قدرتیابی طالبان از این پتانسیل برخوردار است که بیثباتیهای امنیتی را در سایر کشورهای منطقه فراهم کند. درنهایت نشان داده میشود، بحران طالبانیسم میتواند چالشهایی را برای توسعه همکاریهای کشورهای عضو سازمان همکاری شانگهای به وجود آورد.