رابطه انسان کامل با «اسم اعظم»، «جلاء و استجلاء» و «کون جامع»: بررسی اندیشه عرفانی امام خمینی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری فلسفه و کلام اسلامی، دانشگاه قم، قم، ایران
2 استادیار گروه مبانی نظری اسلام، دانشگاه معارف اسلامی، قم، ایران
doi
چکیده
بحث از «توحید» و «انسان کامل» دو محور اصلی عرفان اسلامی را تشکیل میدهد. این دو مفهوم نسبت تنگاتنگ و نزدیکی با یکدیگر دارند، به گونهای که برای رسیدن به توحید، بحث از انسان کامل ضروری است. بررسی رابطه «انسان کامل» با سایر اصطلاحات عرفانی یکی از راههای درک بهتر مفهوم «انسان کامل» محسوب میشود. در این مقاله به روش تحلیلی و با هدف آشنایی بیشتر با جایگاه حقیقی انسان کامل در عالم هستی و نیز تبیین بخشی از اندیشه عرفانی امام خمینی، رابطه و نسبت انسان کامل با سه تعبیر کلیدی «اسم اعظم»، «جلاء و استجلاء» و «کون جامع» بررسی خواهد شد. در نهایت روشن میشود که از نظر وی رابطه انسان کامل با اسم اعظم، رابطه ظاهر و مظهر، با جلاء و استجلاء، رابطه تجلی و متجلی، و با کون جامع، رابطه عینیت است و هر کدام تعبیری از دیگری به شمار میآید.
