اثربخشی درمان مبتنی بر ذهنیسازی بر تحمل پریشانی و ناگویی هیجانی در زنان با تعارضات زناشویی
نویسندگان
1 گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
2 گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد اردبیل، دانشگاه آزاد اسلامی، اردبیل، ایران
3 گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد خلخال، دانشگاه آزاد اسلامی، خلخال، ایران
4 گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد خلخال، دانشگاه آزاد اسلامی، خلخال، ایران
5 گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد اردبیل، دانشگاه آزاد اسلامی، اردبیل، ایران
6 گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد اردبیل، دانشگاه آزاد اسلامی، اردبیل، ایران
doi
10.22034/jmpr.2025.68549.6762چکیده
هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر ذهنیسازی بر تحمل پریشانی و ناگویی هیجانی در زنان با تعارضات زناشویی بود. این مطالعه به روش نیمهآزمایشی با استفاده از طرح پیشآزمون و پسآزمون با گروه گواه انجام شد. جامعه آماری شامل کلیهی زنان با تعارضات زناشویی در شهر اردبیل در سال ۱۴۰۳ بود که به مراکز خدمات روانشناسی و مشاوره در شهر اردبیل مراجعه کرده بودند. از میان آنها، ۳۰ نفر به شیوه نمونهگیری در دسترس انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) جای داده شدند. گروه آزمایش طی هشت جلسه ۹۰ دقیقهای، مداخلهی درمان مبتنی بر ذهنیسازی را دریافت کرد؛ درحالیکه گروه کنترل هیچ مداخلهای دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس تحمل پریشانی و ناگویی هیجانی بود که در دو مرحله پیشآزمون و پسآزمون مورد استفاده قرار گرفتند. یافتهها با استفاده از تحلیل کوواریانس نشان داد که درمان مبتنی بر ذهنیسازی منجر به افزایش معنادار تحمل پریشانی و کاهش ناگویی هیجانی در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شد (0/001=p). بر اساس این نتایج، میتوان نتیجه گرفت که مداخلهی مبتنی بر ذهنیسازی روشی مؤثر برای بهبود تحمل پریشانی و ناگویی هیجانی در زنان با تعارضات زناشویی است.
