نقش میانجی دشواری در تنظیم هیجان در رابطه بین تکانشگری، نوجویی و رفتارهای پرخطر در نوجوانان

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری، گروه مشاوره، واحد ابهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ابهر، ایران

2 گروه مشاوره، واحد ابهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ابهر، ایران

3 گروه روان‌شناسی، واحد ابهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ابهر، ایران

4 گروه روان‌شناسی، واحد ابهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ابهر، ایران

doi
10.22034/jmpr.2025.68012.6724
چکیده

پژوهش حاضر با هدف نقش میانجی دشواری در تنظیم هیجان در رابطه بین تکانشگری، نوجویی و رفتارهای پرخطر در نوجوانان انجام شد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت، همبستگی است. جامعه پژوهش حاضر تمامی دانش‌آموزان مقطع متوسطه دوم شهر زنجان (18355 نفر) در سال تحصیلی 403-1402 بودندکه تعداد 400 نفر به شیوه نمونه­گیری در تصادفی خوشه­ای مرحله‌ای انتخاب شدند و به  مقیاس­های پژوهش شامل مقیاس تنظیم هیجان گراتز و رامر (2004)، مقیاس تکانشگری بارت (2004)، مقیاس سرشت و منش کلونینجر (1994) و مقیاس رفتارهای پر خطر زاده محمدی و احمدی (1388) پاسخ دادند. نتایج تحلیل حاکی از آن بود که اثر مستقیم تکانشگری (p<0/05 ،β=0/31)، نوجویی (p<0/05 ،β=0/17)،  و دشواری در تنظیم هیجان(p<0/05 ،β=0/13)، بر رفتارهای پر خطر در نوجوانان و اثر مستقیم تکانشگری بر دشواری در تنظیم هیجان معنادار بود (p<0/05 ،β=0/52). اثر غیر مستقیم تکانشگری بر رفتارهای پرخطر با میانجی‌گری دشواری در تنظیم هیجان نیز معنادار بود (p<0/05 ،β=0/07). با توجه به نتایج بدست آمده نیاز به مداخلات هدفمند است که هم تکانشگری، نوجویی و هم مهارت‌های تنظیم هیجان را مورد توجه قرار دهند. دشواری در تنظیم هیجان، میانجی کلیدی رابطه تکانشگری و رفتارهای پرخطر در نوجوانان است.