تحلیل فلاتزدگی شغلی اعضای هیئتعلمی دانشگاه های ایران با رویکردی ترکیبی
نویسندگان
1 دانشگاه یاسوج
2 دانشگاه یاسوج
doi
10.22067/jss.v16i1.81148چکیده
هدف پژوهش حاضر تحلیل فلاتزدگی شغلی اعضای هیئتعلمی دانشگاهها است. روش پژوهش از نوع ترکیبی و راهبرد، اکتشافی- متوالی است. در مرحلۀ کیفی پژوهش از روش نظریۀ زمینهای (رویکرد سیستماتیک) و در مرحلۀ کمی از روش پیمایش استفاده شد. جامعۀ مطالعهشده اعضای هیئتعلمی دانشگاه های تهران، اهواز و یاسوج بودند. تعداد نمونه در مرحلۀ کیفی پژوهش 18 نفر و در مرحلۀ کمی 518 نفر بود. شیوۀ نمونهگیری در مرحلۀ کیفی، هدفمند- نظری و در مرحلۀ کمی، طبقهای خوشهای است. برای تحلیل دادهها در مرحلۀ کیفی از شیوۀ کدگذاری و در مرحلۀ کمی از رویکرد مدلسازی معادلۀ ساختاری استفاده شد. یافتههای مرحلۀ کیفی پژوهش نشاندهندۀ ذهنیت اعضای هیئتعلمی دربارۀ پدیدۀ فلاتزدگی شغلی درمورد تعدادی مقولۀ عمده و یک مقولۀ هسته به نام «سیاسی- امنیتیبودن فلاتزدگی شغلی» هستند. یافتههای مرحلۀ کمی پژوهش بیانکنندۀ این است که میانگین متغیر فلاتزدگی شغلی و ابعاد آن در جامعۀ آماری پژوهش بالاتر از حد متوسط است. متغیرهای مستقل پژوهش در حد نسبتاً متوسطی توان تبیین واریانس متغیر فلات زدگی شغلی را دارند. در الگوی تجربی پژوهش، متغیرهای نادیدهگرفتن ضوابط دانشگاه، سیاستگذاری و جو نامناسب، ماهیت شغلی، مدیریت تمرکزگرا و ناکارآمد و امنیتی دیدن فضای دانشگاه بهطور مستقیم و غیرمستقیم، بهواسطة نقش میانجی ضعف خودپنداره بر فلاتزدگی شغلی اعضای هیئتعلمی اثر میگذارند.
