مدلیابی ساختاری کیفیت زندگی بر اساس تابآوری با نقش میانجی ناگویی هیجانی در بیماران پسوریازیس
نویسندگان
1 گروه روانشناسی بالینی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
2 گروه روانشناسی، دانشکده علوم و فناوریهای پزشکی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی، دانشکده علوم و فناوریهای پزشکی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22034/jmpr.2025.68693.6776چکیده
پژوهش حاضر با هدف بررسی مدلیابی ساختاری کیفیت زندگی بر اساس تابآوری با نقش میانجی ناگویی هیجانی در بیماران پسوریازیس انجام شده است. پژوهش حاضر توصیفی-همبستگی با استفاده از مدلسازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری بیماران مبتلا به پسوریازیس مراجعهکننده به کلینیکها و بیمارستانهای شهر تهران در سال 1402 بودند. حجم نمونه بر اساس مدل کلاین (2023) و با روش نمونهگیری هدفمند 260 نفر انتخاب شد. با استفاده از پرسشنامه کیفیت زندگی (WHOQOL-BRIEF) سازمان بهداشت جهانی (2004)، مقیاس تابآوری (RISC) کانر و دیویدسون (2003) و مقیاس ناگویی هیجانی تورنتو (TAS) بگبی و همکاران (1994) دادهها جمعآوری شد. با استفاده از نرمافزار SPSS و AMOS نسخه 29، دادهها تحلیل شد. یافتههای پژوهش نشان داد که اثرات مستقیم تابآوری بر روی کیفیت زندگی معنادار است. همچنین نتایج نشان داد که ناگویی هیجانی در رابطه بین تابآوری با کیفیت زندگی نقش میانجی و معنادار دارد. همچنین مدل پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار بود (RMSEA=0/06, SRMR=0/05, p<0/05) و 73 درصد از واریانس کیفیت زندگی تبیین میشود. میتوان نتیجهگیری کرد که باید به نقش میانجی ناگویی هیجانی در رابطۀ بین تابآوری با کیفیت زندگی توجه شود و روانشناسان سلامت این مؤلفه را در کاربست درمانی در کار با افراد مبتلا به پسوریازیس بگنجانند.