مدل‌یابی ساختاری کیفیت زندگی بر اساس تاب‌آوری با نقش میانجی ناگویی هیجانی در بیماران پسوریازیس

نویسندگان

1 گروه روان‌شناسی بالینی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران

2 گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم و فناوری‌های پزشکی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

3 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم و فناوری‌های پزشکی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

doi
10.22034/jmpr.2025.68693.6776
چکیده

پژوهش حاضر با هدف بررسی مدل­‌یابی ساختاری کیفیت زندگی بر اساس تاب­‌آوری با نقش میانجی ناگویی هیجانی در بیماران پسوریازیس انجام شده است. پژوهش حاضر توصیفی-همبستگی با استفاده از مدل­‌سازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری بیماران مبتلا به پسوریازیس مراجعه‌کننده به کلینیک‌ها و بیمارستان‌های شهر تهران در سال 1402 بودند. حجم نمونه بر اساس مدل کلاین (2023) و با روش نمونه‏‌گیری هدفمند 260 نفر انتخاب شد. با استفاده از پرسشنامه کیفیت زندگی (WHOQOL-BRIEF) سازمان بهداشت جهانی (2004)، مقیاس تاب­‌آوری (RISC) کانر و دیویدسون (2003) و مقیاس ناگویی هیجانی تورنتو (TAS) بگبی و همکاران (1994) داده‏‌ها جمع‌آوری شد. با استفاده از نرم‌افزار SPSS و AMOS نسخه 29، داده­‌ها تحلیل شد. یافته‌­های پژوهش نشان داد که اثرات مستقیم تاب‌­آوری بر روی کیفیت زندگی معنادار است. همچنین نتایج نشان داد که ناگویی هیجانی در رابطه بین تاب‌­آوری با کیفیت زندگی نقش میانجی و معنادار دارد. همچنین مدل پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار بود (RMSEA=0/06, SRMR=0/05, p<0/05) و 73 درصد از واریانس کیفیت زندگی تبیین می‌شود. می‌­توان نتیجه­‌گیری کرد که باید به نقش میانجی ناگویی هیجانی در رابطۀ بین تاب‌آوری با کیفیت زندگی توجه شود و روان‌شناسان سلامت این مؤلفه را در کاربست درمانی در کار با افراد مبتلا به پسوریازیس بگنجانند.