بررسی تأثیر سبک رهبری حمایتی بر قصد ترک خدمت کارکنان (مطالعه موردی شرکتهای مستقر در پارکهای علم و فناوری یزد و پردیس تهران)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مدیریت بازرگانی، دانشکده اقتصاد، مدیریت و حسابداری، دانشگاه یزد، یزد، ایران
2 دانشیار گروه مدیریت بازرگانی، دانشکده اقتصاد، مدیریت و حسابداری، دانشگاه یزد، یزد، ایران
3 دانشیار، گروه مدیریت بازرگانی، دانشکده اقتصاد، مدیریت و حسابداری دانشگاه یزد، یزد، ایران
doi
10.22111/innoeco.2023.44275.1046چکیده
یکی از موانع تحقق اهداف و برنامهها در شرکتهای دانشبنیان، ترک خدمت کارکنان آنهاست. بهکارگیری سبک رهبری مناسب یکی از عواملی است که میتواند از بروز این مسئله جلوگیری کند؛ لذا در این پژوهش تأثیر سبک رهبری حمایتی بر قصد ترک خدمت کارکنان دانشی با تأکید بر نقش میانجی تعهد سازمانی و رضایت شغلی کارکنان، بررسی میشود. روش تحقیق از نوع توصیفیـ پیمایشی و جامعۀ مورد مطالعه، تمام کارکنان و متخصصان شاغل در شرکتهای دانشبنیان پارک علم و فناوری یزد و پارک فناوری پردیس تهران است. حجم نمونه با توجه به جدول گرین 138 نفر تعیین و با روش نمونهگیری تصادفی انتخاب شدند. برای گردآوری دادهها از پرسشنامههای استاندارد توصیف رفتار رهبری (LBDQ)، تعهد سازمانی بالفور و کسلر، رضایت شغلی مینهسوتا و تمایل به ترک خدمت مقیمی استفاده شدهاست. پایایی و روایی پرسشنامهها ازطریق ضریب آلفای کرونباخ و ضریب پایایی ترکیبی و همچنین بررسی روایی محتوایی و روایی سازه، پذیرفته شدهاست. تجزیه و تحلیل آماری با استفاده از مدلسازی معادلات ساختاری با حداقل مربعات جزئی و با نرم افزار Smart PLS انجام شدهاست. برپایۀ یافتههای تحقیق، سبک رهبری حمایتی بهصورت مستقیم و غیرمستقیم در جلوگیری از ترک خدمت کارکنان تأثیرگذار است، و تأثیر غیرمستقیم بیش از تأثیر مستقیم آن است.