پیشبینی رشد پس آسیبی در نوجوانان دارای تجربه خشونت خانگی براساس انعطافپذیری شناختی و خودکارآمدپنداری
نویسندگان
1 گروه روانشناسی، واحد شاهرود، دانشگاه آزاد اسلامی، شاهرود، ایران
2 کارشناس ارشد، گروه روانشناسی، واحد شاهرود، دانشگاه آزاد اسلامی، شاهرود، ایران
3 گروه مشاوره و روانشناسی، واحد قوچان، دانشگاه آزاد اسلامی، قوچان، ایران
doi
10.22034/jmpr.2024.63807.6457چکیده
این پژوهش باهدف پیشبینی رشد پسآسیبی در نوجوانان دارای تجربه خشونت خانگی براساس انعطافپذیری شناختی و خودکارآمدپنداری انجام شد. پژوهش از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی نوجوانان باتجربه خشونت خانگی دارای پرونده در بهزیستی مشهد در سال 1402 بود، که از بین آنها و با نمونهگیری در دسترس و براساس فرمول پلنت (8M+50≤N) تعداد 180 نفر انتخاب شد. برای گردآوری اطلاعات از چکلیست اطلاعات دموگرافیک-فرم پژوهشگر ساخته از پرسشنامه رشد پسآسیبی (تدسچی و کالهون، 1996)، پرسشنامه انعطاف2پذیری شناختی (دنیس و وندروال، 2010) و پرسشنامه خودکارآمدی عمومی (شرر و مادوکس، 1982) استفاده شد. تحلیل دادهها با آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه با نرمافزار آماری SPSS-v26 انجام شد. نتایج نشان داد که بین خودکارآمدپنداری (0/629=r و 0/05>p) و هر یک از ابعاد آن با رشد پسآسیبی در نوجوانان با تجربه خشونت خانگی، رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. این رابطه بین انعطافپذیری شناختی (0/589=r و 0/05>p) و هر یک از ابعاد آن با رشد پسآسیبی در افراد نمونه، مثبت و معنادار بود. نتایج رگرسیون نیز نشان داد که متغیرهای پیشبین باهم توان تبیین 31 درصد از واریانس رشد پسآسیبی در نوجوانان با تجربه خشونت خانگی را داشتهاند. با توجه به نتایج میتوان استنباط کرد که انعطافپذیری شناختی و خودکارآمدپنداری بر رشد پسآسیبی تأثیر دارند و با آموزش و مداخلاتی که شامل بهبود خودکارآمدی و انعطافپذیری شناختی گردند، میتوان میزان رشد پسآسیبی را در نوجوانان با تجربه خشونت خانگی را ارتقا بخشید.