نقش میانجی حساسیت به طرد بینفردی در رابطهی میان طرحوارههای ناسازگار اولیه حوزه بریدگی و طرد و اختلال افسردگی با ویژگیهای آتیپیک
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی کودک و نوجوان، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
2 گروه روانشناسی، دانشکدەه علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22034/jmpr.2025.64621.6534چکیده
پژوهش حاضر با هدف پیشبینی اختلال افسردگی با ویژگیهای آتیپیک بر اساس نقش طرحوارههای ناسازگار اولیه حوزه بریدگی و طرد و با میانجیگری حساسیت به طرد بینفردی انجام شد. روش پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانشجویان 18 تا 30 ساله با تابعیت ایرانی در نیمه نخست سال 1403 بود که از میان آنها 400 نفر نمونه، به شیوه داوطلبانه انتخاب شد. دادههای پژوهش به وسیله پرسشنامه طرحوارههای ناسازگار اولیه-فرم کوتاه یانگ (1994)، پرسشنامه حساسیت به طرد داونی و فلدمن (1996) و چک لیست نشانههای افسردگی باقرزنجانی (1395) جمعآوری شد. تجزیه و تحلیل دادهها با استفاده از آزمونهای آماری همبستگی پیرسون و مدلسازی معادلات ساختاری انجام گرفت. نتایج پژوهش نشان داد مدل پیشبینی اختلال افسردگی با ویژگیهای آتیپیک بر اساس طرحوارههای ناسازگار اولیه حوزه بریدگی و طرد با میانجیگری حساسیت به طرد بینفردی برازش مناسبی دارد. همچنین تأثیر مستقیم حساسیت به طرد بینفردی و تأثیر غیرمستقیم طرحوارههای ناسازگار اولیه حوزه بریدگی و طرد از طریق حساسیت به طرد بینفردی بر اختلال افسردگی با ویژگیهای آتیپیک تأیید شد. منطبق با یافته های این پژوهش، طرحوارههای ناسازگار اولیه حوزه بریدگی و طرد و حساسیت به طرد بینفردی، احتمالاً می توانند از عوامل مؤثر در بروز اختلال افسردگی با ویژگیهای آتیپیک باشد. لذا، توجه به این عوامل میتواند راهنمایی برای متخصصان، جهت برنامهریزیهای اختصاصی برای درمان این اختلال باشد.