روایت هایی از سینمای ایران در تحولات انضباط و قدرت در مدرسه
نویسندگان
1 گروه اندیشه سیاسی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران
2 عضو هیئت علمی گروه علوم سیاسی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران
doi
10.29252/piaj.2022.224975.1168چکیده
مبحث اصلی در ساخت اجتماعیِ عصرِ کودکی، مقولۀ کنترل و انضباط است. مدرسه – در کنار سایر نهادهای کنترل کننده کودکی - از طریقِ طرحها و تنظیمات خویش به نظم، فهم و یادگیری، بلوغ و رشد، مهارت و کنترل و قاعده بخشی تصورات و ذهن کودک فرم می دهد. مقاله حاضر قصد دارد روایتهایی از سینمای ایران را منعکس کند که در آنها کودکان ایرانی چگونه در معرض شیوههای خاص کنترل به عنوان ابزار اساسی میکروپلتیک قدرت قرار گرفتهاند و این شیوهها چگونه متحول گشتهاند. فرضیة مقاله این است که با توجه به روایتهای سینمایی از تحولات انضباط و قدرت در مدرسه، میکروپلتیک قدرت در این نهاد، سه مرحلة مقاومت در برابر انضباط، مشروعیتبخشی به انضباط و در نهایت تسلط انضباط را از سر گذرانده است. در این پژوهش با استفاده از روش تبارشناسی قدرت فوکو و به شیوة توصیفی- تحلیلی انعکاس زیست کودکان ایرانی در مدرسه در سه فیلم منتخب از دهههای پس از انقلاب اسلامی، از منظر میکروپلتیک قدرت مورد بررسی قرار گرفته است.