اثربخشی مصاحبه انگیزشی بر تبعیت از درمان و کیفیت زندگی در افراد مبتلا به پرخوری دارای افسردگی
نویسندگان
1 کارشناس ارشد روانشناسی عمومی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
2 گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
3 گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
doi
10.22034/jmpr.2025.64838.6566چکیده
امروزه اختلال پرخوری عصبی یکی از معضلات بهداشت و سلامت و عامل خطر برای بسیاری از بیماریها است. پرخوری عصبی نهتنها ازنظر سلامتی و تأثیرات منفی آن در بعد جسمی اهمیت دارد بلکه از لحاظ روانی، اقتصادی و اجتماعی و صرف هزینههای پزشکی نیز قابلتوجه است. هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی مصاحبه انگیزشی بر تبعیت از درمان و کیفیت زندگی در افراد مبتلابه پرخوری دارای افسردگی بود. روش پژوهش از نوع نیمهتجربی است که در آن از طرح پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری استفاده شد. جامعه آماری شامل کلیه افراد مراجعهکننده به بخش تغذیه و رژیمدرمانی کلینیک بعثت شهر رشت، در سال 1400 بود که 20 نفر شرکتکننده بر اساس تشخیص متخصص تغذیه و مصاحبه تشخیصی مبتنی DSM-5 برای اختلالات خوردن بهصورت هدفمند انتخاب شدند. شرکتکنندهها به مدت 6 جلسه درمان مصاحبه انگیزشی دریافت نمودند. برای جمعآوری دادهها از مقیاس رفتار خوردن داچ (ون استرین، فریجترز، برگرز و دفارس، 1996)، افسردگی (بک، 1996)، تبعیت درمان (مدانلو، 1392) و مقیاس کیفیت زندگی سازمان جهانی بهداشت (1996) استفاده شد. دادههای پژوهش با استفاده از تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر تحلیل شدند. نتایج نشان داد که مداخله مصاحبه انگیزشی موجب افزایش مؤلفهها میشود به طوریکه بین نمرات پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری در تبعیت از درمان و کیفیت زندگی تفاوت معناداری وجود داشت که این تغییر در مرحله پسآزمون از پیشآزمون و پیگیری بیشتر بود (0/005>p). بنابراین با توجه به تأثیر مصاحبه انگیزشی از این روش میتوان بهعنوان یک مداخله درمانی جایگزین و مکمل در کنار سایر روشها استفاده کرد. یافتهها نشان دادند مصاحبه انگیزشی منجر به افزایش تبعیت از درمان و بهبود کیفیت زندگی در افراد تحت درمان خواهد شد.