آسیایی شدن: خوانشی جدید از نگاه به شرق
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد مطالعات منطقه ای (آسیای جنوب شرقی) دانشکده روابط بین الملل وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران
2 دانشیار دیپلماسی و سازمان های بین المللی، دانشکده روابط بین الملل وزارت امور خارجه
doi
10.22034/fr.2023.354088.1280چکیده
طی سالیان اخیر راهبرد نگاه به شرق تبدیل به یکی از اصلیترین مباحث مربوط به سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران شده است. علیرغم تأکیدات مکرر بر این راهبرد، یکی از مشکلات اصلی عدم تبیین دقیق از آن و ارائه تعاریف متفاوت از واژه "شرق" است. از طرف دیگر، در دهههای اخیر، و مخصوصاً پس از آغاز هزاره جدید، شاهد خیزش آسیا و افزایش نقش کشورهای این قاره در عرصه روابط بینالملل بودهایم و به تبع آن موج گسترش روابط با کشورهای آسیایی هم افزایش یافته است که از سوی عدهای آسیایی شدن یا "چرخش به آسیا" نامیده شده است. اکنون این پرسش مطرح میگردد که آیا میتوان خوانش جدیدی از سیاست نگاه به شرق جمهوری اسلامی ایران براساس ایده آسیایی شدن ارائه داد؟ به علاوه با توجه به تحولات نظام بینالملل و جایگاه جمهوری اسلامی ایران، راهبرد نگاه به شرق چه جایگاهی در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران خواهد داشت؟ بررسیهای پژوهش حاضر ذیل روش توصیفی-تحلیلی و براساس منابع کتابخانهای خوانش جدیدی از نگاه به شرق را مطرح نمود که ذیل سیاست "چرخش به آسیا" و اصلاحاً "آسیایی شدن" قرار میگیرد. نهایتاً با بررسی تاریخچه نگاه به شرق در جمهوری اسلامی ایران پیشبینی شد که راهبرد نگاه به شرق جمهوری اسلامی و مشخصاً آسیایی شدن حداقل در چند سال آینده محتملترین گزینهای است که دستگاه سیاست خارجی به پیگیری آن خواهد پرداخت.