مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد و طرحواره درمانی بر تابآوری زنان مطلقه مراجعهکننده به بهزیستی
نویسندگان
1 گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
2 گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران
3 دکتری روانشناسی، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
4 گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
doi
10.22034/jmpr.2023.58885.5894چکیده
طلاق یکی از تجارب تنشزای خانواده است که میتواند منجر به تابآوری پایین در بین زوجین شود. هدف این پژوهش، مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد و طرحواره درمانی بر تابآوری زنان مطلقه مراجعهکننده به بهزیستی بود. روش این پژوهش نیمهتجربی با طرح پیشآزمون-پسآزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری را کلیه زنان مراجعهکننده به بهزیستی شهر تبریز در شش ماهه دوم سال 1402-1401 تشکیل میدهد که از این بین تعداد 60 نفر به روش نمونهگیری تصادفی و در دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل (در هر گروه 20 نفر) گمارش تصادفی شد. پیشآزمون و پسآزمون بعد از مداخلات درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد و طرحواره درمانی اجرا گردید. برای جمع آوری دادهها از پرسشنامه تابآوری کانر و دیویدسون (2003) و برای تحلیل فرضیهها نیز از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره استفاده شد. نتایج نشان داد که هر دو مداخله بر روی متغیر تابآوری اثربخشی داشتند (0/05>p). با توجه به نتایج پژوهش حاضر بین میزان اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد و طرحواره درمانی در متغیر وابسته تفاوت وجود داشت که میزان اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بیشتر از طرحواره درمانی بود. نتایج مطالعه حاضر نشان میدهد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر افزایش تابآوری و بهبود وضعیت زنان مطلقه تاثیر دارد.
