ادله فقهی حرمت ساخت و بهکارگیری تسلیحات هستهای در راهبرد بازدارندگی اسلام
نویسندگان
1 گروه علوم سیاسی، دانشکده علوم اقتصادی و اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران
2 دانش آموخته گرایش اندیشه سیاسی در اسلام، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران.
doi
10.29252/piaj.2021.221661.1069چکیده
شناخت نادرست از مبانی اعتقادی رفتار دولت اسلامی در حوزههای راهبردی از جمله روشهای بازدارندگی عاملی موثر در بدفهمی بازیگران نظام بینالملل از رویکردهای راهبردی واقعیِ آن دولت است. بر این اساس، بدفهمی نسبت به نیات هستهای جمهوری اسلامی ایران، یکی از مشکلات قدرتها طی دو دهه گذشته بوده است. به نظر میرسد هنوز تحقیق مجزایی که بتواند ارتباط وثیق مبانی اعتقادی اسلام با راهبرد هستهای دولت اسلامی نشان دهد انجام نشده است. لذا، پرسش اصلی این مقاله این است که وضعیت جواز/عدمجواز(حرمت) ساخت و بهکارگیری تسلیحات بازدارنده هستهای در تقابل با دشمنان مجهز به چنین تسلیحاتی چگونه است؟ آموزههای حاصل از تفسیر متن قرآن حاکی از حرمت قطعیِ فقهی این موضوع در چارچوب راهبرد بازدارندگیِ دولت اسلامی است. هدف مقاله آن است که نشان دهد الزام به عدم تولید و بهکارگیری سلاح هستهای نه به دلیل محدودیتهای حقوق بینالملل و مخالفت قدرتها، بلکه برخاسته از مبانی اعتقادی ناشی از الزامات قرآنی-فقهی است.این نوشتار در چارچوب روش تفسیر اجتهادی میکوشد به نظر شارع مقدس درباره تولید و استفاده از سلاحهای کشتار جمعی در راهبرد بازدارندگی نزدیک شود. برجستهسازی مبانی قرآنی-فقهی دالّ بر حرمت ساخت و بهکارگیری تسلیحات اتمی (به عنوان نظر غالب)،در مقابل نظر ضعیف دالّ بر ساخت آنها، مهمترین نوآوری و نتیجه مقاله پیشرو خواهد بود.