فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف از پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی روان‌درمانی پویشی کوتاه مدت و درمان مبتنی بر ذهنی‌سازی بر کاهش احساس تنهایی هیجانی افراد مبتلا به آسم دارای محرومیت هیجانی بود که در راستای دو تحقیق پیشین پژوهشگر بر روی بیماران آسمیک صورت گرفت. روش پژوهش شبه آزمایشی از نوع طرح گسترش یافته پیش‌آزمون – پس‌آزمون چندگروهی بود. جامعه آماری شامل کلیه افراد مبتلا به آسم دارای طرحواره محرومیت هیجانی است. نمونه شامل 45 نفر از افراد مبتلا به بیماری آسم دارای محرومیت هیجانی است که به صورت هدفمند انتخاب و سپس به صورت تصادفی ساده در 3 گروه روان‌درمانی پویشی کوتاه مدت، گروه درمان مبتنی بر ذهنی‌سازی و گروه کنترل گمارده شدند. جهت گردآوری اطلاعات از پرسشنامه طرحواره محرومیت هیجانی (یانگ، 1991) و احساس تنهایی (راسل و همکاران،1980) استفاده شد. داده‌ها با روش تحلیل کوواریانس تک متغیری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. روان‌درمانی پویشی کوتاه‏‌مدت و درمان مبتنی بر ذهنی‌‏سازی بر احساس تنهایی هیجانی افراد مبتلا به آسم تأثیر معناداری داشت (0/77=F=70/315, η2). همچنین تأثیر درمان مبتنی بر ذهنی‌‏سازی نسبت به روان‌درمانی پویشی کوتاه‌‏مدت در کاهش احساس تنهایی هیجانی افراد مبتلا به آسم بیشتر بود (0/05>p). می‌‏توان از روان‌درمانی پویشی کوتاه مدت و درمان مبتنی بر ذهنی‌سازی در کاهش احساس تنهایی هیجانی افراد مبتلا به آسم دارای طرحواره محرومیت هیجانی بهره برد.