تاثیر منابع کودی پتاسیم و روی بر عملکرد کمی و کیفی نخود دیم در سیستمهای مختلف خاکورزی
نویسندگان
1 استادیار پژوهش معاونت سرارود،موسسه تحقیقات کشاورزی دیم، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی،کرمانشاه، ایرا ن
2 استادیار پژوهش موسسه تحقیقات کشاورزی دیم، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی،مراغه، ایرا ن
doi
10.22092/aj.2024.362179.1645چکیده
استفاده از سیستم کشاورزی حفاظتی به جای کشاورزی مرسوم به عنوان راهکاری برای حفظ منابع تولید در بیشتر کشورهای جهان گزارش شده است از سوی دیگر کوددهی صحیح یکی از تکنیکهایی است که پیشبینی میشود در افزایش عملکرد کمی و کیفی محصولات موثر باشد. در همین راستا آزمایشی در معاونت موسسه تحقیقات کشاورزی دیم در دو سال زراعی 1400- 1399 و 1401-1400به صورت اسپلیت پلات در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی در 3 تکرار و به مدت 2 سال اجراء گردید. روشهای خاکورزی در 3 سطح شامل خاکورزی مرسوم، حداقل خاکورزی و بدون خاکورزی در کرتهای اصلی وتیمارهای عدم محلولپاشی و محلولپاشی کودهای مایع فسفیت پتاسیم، آمینو کلات پتاسیم و آمینو کلات روی هر کدام به میزان یک لیتر در هکتار و کود کلات روی با غلظت 5/1 درهزار در کرتهای فرعی بود. نتایج نشان داد که اثر خاکورزی بر شاخصهای اندازه گیری شده معنیدار نشد. اثر منابع مختلف کودی بر عملکرد دانه، عملکرد بیولوژیک و ارتفاع بوته در سطح 5 درصد معنی دار شد. از نظر میزان عملکرد دانه همه تیمارهای محلول پاشی با شاهد در سطح 5 درصد اختلاف معنی دار داشتند. بیشترین عملکرد دانه از تیمار فسفیت پتاسیم با میزان عملکرد 9/539 کیلوگرم در هکتار بدست آمد. اثر خاکورزی بر میزان پروتئین، فسفر و روی در سطح 1 درصد معنی دار بود. اثر نوع کود بر میزان پروتئین، فسفر و روی در دانه در سطح 1 درصد معنی دار شد. کم ترین میزان پروتئین، فسفر و روی در دانه مربوط به تیمار شاهد بود.