الگویابی بنیانهای هیدروپلیتیک همگرایانه و واگرایانه بین ایران، افغانستان و ترکمنستان در حوضههای آبریز مرزهای شرقی
نویسندگان
1 نویسنده مسئول، استادیار دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 دانشجوی دکترای جغرافیای سیاسی، دانشگاه تهران، پردیس بین المللی کیش
3 استادیار دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران ، تهران، ایران.
doi
10.22034/fr.2022.155793چکیده
افزایش تقاضا و کاهش عرضه، دو روند همزمانی بودهاند که در طول چند دهه اخیر باعث تشدید بحران و رقابت بر سر منابع آبی مشترک در سطح منطقه گردیدهاند. از یک طرف افزایش جمعیت، مصرف بیرویه و افزایش مصارف اقتصادی باعث جهش شدید تقاضا برای منابع آبی شده و از طرفی دیگر نیز تغییرات اقلیمی، منجر به کاهش عرضه آن گردیده است.بر همین اساس رقابت بر سر دستیابی به سهم بیشتری از منابع آبی در حوضههای آبریز مشترک پیرامون ایران به خصوص در حوضههای آبریز مرزهای شرقی شامل هامون (هیرمند) و سرخس (هریرود) بین ایران، افغانستان و ترکمنستان تشدید شده است. در این چارچوب، پرسش اساسی پژوهش حاضر این است که بنیانهای هیدروپلیتیک همگرایانه و واگرایانه ایران در حوضههای آبریز مشترک مرزهای شرقی چگونه قابلیت تبیین و الگویابی دارند؟فرضیه پژوهش حاضر مبتنی بر این گزاره است که بنیانهای هیدروپلیتیک همگرایانه ایران با افغانستان و ترکمنستان در حوضههای آبریز مشترک بر مبنای هیدرولیبرالیسم و مبتنی برهیدرو-دیپلماسی، دیپلماسی کارکردگرایانه و همکاری حقوقی است در حالی که بنیانهای هیدروپلیتیک واگرایانه ایران با این کشورها بر مبنای نظریه هیدرورئالیسم و مبتنی بر منازعات بر سر حقابه، دیدگاه رهبران سیاسی افغانستان، فقدان حکمرانی پایدار آبی در افغانستان، تغییرات اقلیمی و اختلافات بر سر رژیم حقوقی،قابلیت الگویابی دارد.