صلاحیتهای شوراهای محلی و اصول حاکم بر ارتقایِ کارکرد آنها در جمهوری اسلامی ایران مطالعه موردیِ شوراهای اسلامی شهر و روستا
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای دانشگاه آزاد واحد تهران مرکز
2 دانشیار گروه حقوق عمومی و حقوق اقتصادی دانشکده حقوق دانشگاه شهید بهشتی
doi
10.29252/piaj.2021.101097چکیده
در جمهوری اسلامی ایران بهعنوان یک نظام مردمسالاری دینی توجه قابلملاحظهای به نهادهای محلی و نقشآفرینی آنها در نظام تصمیمگیری کشور شده است. یکی از این نهادها، شوراهای اسلامی است که در تمامی سطوح حکمرانی فروملی از روستا گرفته تا شورای عالی استانها بر مبنای انتخاب مردم تشکیل میشوند. در این مقاله با بهرهگیری از روش تحلیل محتوای کیفیِ اسناد و روند اجرای آنها طی بیست سال اخیر، در پی پاسخ به این پرسش مهم هستیم که چه اصولی را میتوان از محتوای صلاحیتهای شوراهای اسلامی شهر و روستا بهعنوان شوراهای محلی در جمهوری اسلامی ایران استخراج و استنباط کرد، به گونه ای که به ارتقای کارکرد آنها بیانجامد؟ در پاسخ به این پرسش، استدلال میشود که صلاحیت شوراهای محلی مجال شناسایی اصول راهبر برای ارتقای کارکرد این نهادها را که وجه مشترکِ آنها را میتوان در اصل تمرکززدایی خلاصه کرد فراهم می سازد. یافته های این پژوهش نشان میدهد شناسایی اصول مستخرج از صلاحیتِ شوراهای محلی از حیث پژوهشی سرمنشأ دستورکار جدید پژوهشی در مورد یافتن راهکارهای اجرایی برای تحقق آنهاست و از سوی دیگر، از این اصول میتوان برای ترمیم کاستیها و خلاءهای قوانین موجود و رفع نارساییِ احتمالیِ سیاستگذاریهای مرتبط با آنها بهره جست.
