مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر ذهنیسازی و درمان دیالکتیک بر تحمل پریشانی پرستاران دارای مشکلات خستگی روانی
نویسندگان
1 دانشجو دکتری ، گروه روانشناسی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران.
2 استادیار، گروه روانشناسی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران.
3 استادیار، گروه روانشناسی ، موسسه اموزش عالی غیر انتفاعی صفاهان ، اصفهان، ایران
4 استادیار، گروه روانشناسی، واحد نجف اباد، دانشگاه آزاد اسلامی ،نجف آباد،، ایران
5 استاد تمام، گروه روان پرستاری، دانشگاه علوم پزشکی ، اصفهان، ایران
doi
10.48308/apsy.2026.240712.1865چکیده
هدف: تحمل پریشانی در پرستاران از عوامل محافظتی روانشناختی اساسی برای حرفه پرستاری به شمار میشود؛ لذا پژوهش حاضر باهدف مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر ذهنیسازی و درمان دیالکتیک بر تحمل پریشانی پرستاران دارای مشکلات خستگی روانی انجام شد. روش: این مطالعه یک پژوهش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری و یک گروه کنترل بود. از بین پرستاران شاغل در بیمارستان امام خمینی شهرستان فلاورجان 44 نفر بهصورت نمونهگیری هدفمند انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل گمارده شدند. ابزار پژوهش مقیاس تحمل پریشانی (سیمونز و گاهر، 2005) بود. دو گروه آزمایش به مدت 8 جلسه تحت درمان قرار گرفتند و گروه کنترل هیچ درمانی دریافت نکردند. دادهها از طریق تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر تحلیل شدند. یافتهها: نتایج پژوهش نشان داد تفاوت بین میانگین در پسآزمون و پیگیری، نمرات گروه کنترل با دو گروه درمان ذهنیسازی و درمان دیالکتیک معنیدار میباشد (05/0> p). تفاوت بین میانگین نمرات دو گروه درمان ذهنیسازی و درمان دیالکتیک معنیدار نمیباشد (05/0<P). نتیجهگیری: بنابراین میتوان گفت هر دو روش درمانی مؤثر بوده و موجب افزایش تحمل پریشانی در پرستاران دارای مشکلات خستگی روانی شدهاند. در ضمن بین اثربخشی دو روش درمان ذهنیسازی و درمان دیالکتیک بر تحمل پریشانی پرستاران دارای مشکلات خستگی روانی تفاوت وجود ندارد.
