واکنش عملکرد و اجزای عملکرد گندم به مصرف پاکلوبوترازول و باکتری های محرک رشد در سطوح مختلف آبیاری
نویسندگان
1 گروه زراعت، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران
2 موسسه تحقیقات اصلاح و تهیه بذر چغندرقند، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، کرج، ایران
3 گروه زراعت، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران
4 گروه زراعت، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران
5 گروه زراعت، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران
doi
10.22077/escs.2022.4519.2032چکیده
به منظور بررسی تأثیر مصرف پاکلوبوترازول و باکتریهای محرک رشد در سطوح مختلف آبیاری بر تغییرات صفات زراعی گندم آزمایشی به صورت فاکتوریل اسپلیت پلات در قالب طرح پایه بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار در دو منطقه قم و همدان در سال زراعی 1398-1397 انجام شد. فاکتورهای آزمایش شامل میزان آبیاری با سه سطح (آبیاری در 40 درصد تخلیه رطوبتی قابل دسترس در تمام دوره رشد-ی(نرمال)، آبیاری نرمال تا گردهافشانی و آبیاری در 60 درصد تخلیه رطوبت قابل دسترس تا پایان دوره رشدی، آبیاری در 40 درصد تخلیه رطوبت قابل دسترس تا گردهافشانی و قطع آبیاری تا پایان دوره رشدی) ، محلول پاشی پاکلوبوترازول با سه سطح (محلولپاشی با آب خالص، 50 و 100 پی پی ام در دو مرحله ساقهدهی و خوشهدهی اعمال شد) و باکتریهای محرک رشد با پنج سطح(عدم مصرف، مایکوباکتریوم، ازتوباکتر، آزوسپیریلوم و تلفیق سه باکتری) بودند. نتایج نشان دادند اثر متقابل رژیم آبیاری در پاکلوبوترازول برای عملکرد بیولوژیک و عملکرد دانه معنی دار شد به صورتی که درسطح آبیاری سوم، استفاده از پاکلوبوترازول با غلظت 100 پیپیام باعث افزایش عملکرد دانه و عملکرد بیولوژیک شد. همچنین بر اساس جدول تجزیه واریانس دادهها اثر متقابل رژیم آبیاری در باکتری برای عملکرد بیولوژیک و عملکرد دانه معنی دار شد به طوری که در سطح سوم رژیم آبیاری دو سطح تلفیق سه باکتری و ازتوباکتر به ترتیب با 19.05 و 17.95 تن در هکتار بیشترین عملکرد بیولوژیک را داشتند.