مقایسه اثربخشی تحریک جریان متناوب فراجمجمهای و تحریک جریان مستقیم فراجمجمهای بر کاهش ولع مصرف و کارکردهای شناختی
نویسندگان
1 استادیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران،ایران.
2 استادیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران.
3 کارشناسی ارشد مشاوره توانبخشی، گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، تهران، ایران.
4 استادیار گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران،ایران.
doi
10.48308/apsy.2025.236989.1709چکیده
هدف: بر اساس مدل عصبشناختی اعتیاد، ایجاد و تداوم اعتیاد به مواد با نقصهای شناختی و کاهش فعالیت در نواحی پیشپیشانی، بهویژه DLPFC، ارتباط دارد. این مطالعه بهدنبال بررسی کارآمدی تحریک DLPFC در اعتیاد به متآمفتامین و مقایسه اثربخشی تکنیکهای تحریک غیرتهاجمی tDCS و tACS بر کاهش ولع مصرف، تجارب هیجانی منفی و بهبود کارکردهای شناختی است. روش: اثربخشی 10 جلسه تحریک با جریان متناوب tACS و تحریک با جریان مستقیم tDCS بر DLPFC و تأثیر آن بر بهبود کارکردهای شناختی و کاهش ولع مصرف در بیماران مصرفکننده متآمفتامین بررسی شد. 45 جوان مصرفکننده که به یک کمپ درمانی مراجعه کرده بودند، بهطور تصادفی در سه گروه tACS، tDCS و گروه شم قرار گرفتند و در طی 5 هفته، 10 جلسه تحریک دریافت کردند. یافتهها: گروههایی که tDCS و tACS دریافت کردند، در مقایسه با گروه شم و خط پایه، در کارکردهای شناختی بلافاصله پس از مداخله و یک ماه بعد، بهطور معناداری بهبود یافتند. نتیجهگیری: این مطالعه نشان داد که تحریک مکرر DLPFC میتواند به بهبود کارکردهای شناختی و کاهش ولع مصرف در مبتلایان به متآمفتامین کمک کند. برای تأیید این یافتهها، مطالعات با پیگیری طولانیتر نیاز است.