اثربخشی درمان پذیرش و تعهد متمرکز بر ضربه بر علائم افسردگی و تحمل پریشانی در دانشجویان با تجربه ضربة عشق
نویسندگان
1 کاندیدای دکتری تخصصی روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز،
2 دانشیار روانشناسی، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران
3 دانشیار روانشناسی، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران.
4 دانشیار روانشناسی، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران
doi
10.48308/apsy.2025.238760.1779چکیده
هدف: پژوهش حاضر با هدف ارزیابی اثربخشی درمان پذیرش و تعهد متمرکز بر ضربه بر علائم افسردگی و تحمل پریشانی دانشجویان با تجربه ضربة عشق انجام شد.روش: روش پژوهش، شبهآزمایشی، از نوع پیشآزمون-پسآزمون–پیگیری ۳ ماهه با گروه کنترل بود. جامعه آماری، شامل دانشجویان دارای تجربه ضربة عشق دانشگاههای شهر کرمانشاه در سال ۱۴۰۳ بود. به روش نمونهگیری در دسترس، ۲۸ نفر انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارش شدند. از پرسشنامه افسردگی بک (ویرایش دوم) و مقیاس تحمل پریشانی سیمونز و گاهر(۲۰۰۵) در سه بازه زمانی (پیشآزمون، پس از مداخله و پیگیری) استفاده شد. گروه آزمایش ۱۰ جلسه درمانی ۷۵ دقیقهای براساس پروتکل اکت متمرکز بر ضربه (هریس، ۲۰۲۱) دریافت کردند. دادهها با تحلیل واریانس آمیخته با اندازهگیری مکرر تحلیل شدند.یافتهها: نتایج نشان داد اثر زمان و اثر تعامل زمان * گروه روی متغیرهای وابسته در سطح ۰۰۱/۰ و برای گروه در سطح ۰۵/۰ معنادار است. آزمون پستعقیبی بنفرونی برای مقایسه میانگینها، نشان داد تفاوت میانگینها در گروه آزمایش در مرحله پیشآزمون-پسآزمون و پیشآزمون-پیگیری به لحاظ آماری معنادار است(۰۵/۰ p<). اما در مرحله پسآزمون-پیگیری معنادار نیست (۰۵/۰ p>).نتیجهگیری: براساس یافتهها میتوان نتیجه گرفت که اکت متمرکز بر ضربه میتواند به عنوان رویکردی مؤثر برای کاهش علائم افسردگی و افزایش تحمل پریشانی در افراد دارای تجربة ضربة عشق، مورد استفاده رواندرمانگران قرار گیرد.
