اثربخشی فرزندپروری مبتنی بر طرحواره بر پذیرش والدینی و خستگی مادران دانشآموزان کمتوان هوشی
نویسندگان
1 گروه آموزش روانشناسی و مشا.وره، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران
doi
10.48308/apsy.2025.237931.1742چکیده
هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی فرزندپروری مبتنی بر طرحواره بر پذیرش والدینی و خستگی مادران دانشآموزان کمتوان هوشی انجام شد. این پژوهش، یک مطالعه شبهآزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری با گروه کنترل بود.روش: جامعه آماری شامل همه مادران دانشآموزان کمتوان هوشی شهر اصفهان میشد که 30 نفر از آنها به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. آنها با روش تصادفی به دو گروه 15 نفری تقسیم و دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش در 12 جلسه در برنامه فرزندپروری مبتنی بر طرحواره لوئیس و لوئیس (2017) شرکت کردند در حالی که گروه کنترل در این جلسات شرکت نکردند. آزمودنیها با استفاده از مقیاس پذیرش والدینی پروتر (1954) و مقیاس خستگی اسمتس و همکاران (1995) در مراحل پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری مورد ارزیابی قرار گرفتند. دادهها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس مختلط در نسخه 26 نرمافزار SPSS تحلیل شد.یافتهها: نتایج نشان داد که پذیرش والدینی و خستگی گروه آزمایش در مراحل پسآزمون و پیگیری بهطور معناداری به ترتیب بیشتر و کمتر از گروه کنترل بود (001/0P=)، در حالی که بین مراحل پسآزمون و پیگیری تفاوت معناداری وجود نداشت (05/0<P).نتیجهگیری: با توجه به این که برنامه فرزندپروری مبتنی بر طرحواره سبب بهبود پذیرش والدینی و کاهش خستگی مادران دانشآموزان کمتوان هوشی در مراحل پسآزمون و پیگیری شد. بنابراین، برنامهریزی برای آموزش برنامه فرزندپروری مبتنی بر طرحواره نقش مهمی در افزایش پذیرش والدینی و کاهش خستگی مادران دانشآموزان کمتوان هوشی دارد.