ارائه مدل پیشبینی افسردگی بر اساس ترومای کودکی و احساس تنهایی با نقش میانجی کندی زمان شناختی در دانشآموزان
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی موسسه آموزش عالی باختر، ایلام، ایران.
2 استادیار روانشناسیتربیتی، موسسه آموزش عالی باختر ایلام، ایران.
doi
10.48308/apsy.2025.238037.1746چکیده
هدف: پژوهش حاضر با هدف تدوین مدل ساختاری پیشبینی افسردگی بر اساس ترومای دوره کودکی و احساس تنهایی با نقش میانجی کندی زمان شناختی در دانشآموزان دختر متوسطه دوم شهر ایلام انجام گرفت.روش: پژوهش حاضر توصیفی- همبستگی از نوع مدلیابی معادلات ساختاری است، جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه شهر ایلام در سال تحصیلی 1403-1402(4812نفر) بودند. نمونه پژوهش357 نفر از این دانشآموزان است که به روش نمونهگیری تصادفی خوشهای چندمرحلهای انتخاب شدند. ابزار اصلی گردآوری دادهها، پرسشنامه افسردگی بک (1966)، پرسشنامه ترومای دوران کودکی برنستاین و همکاران (2003)، پرسشنامه احساس تنهایی آشر و ویلر (1985) و پرسشنامه کندی زمان شناختی بارکلی (2011) بود. برای تحلیل دادهها از روش مدلیابی معادلات ساختاری به کمک نرم افزارهای AMOS و SPSS استفاده شد. یافتهها: مدل ساختاری پیشبینی افسردگی بر اساس ترومای دوره کودکی و احساس تنهایی با نقش میانجی کندی زمان شناختی در دانش آموزان دختر متوسطه دوم شهر ایلام دارای برازش مطلوب است. نتیجهگیری: نتیجهگیری میشود اگر ترومای دوره کودکی و احساس تنهایی دانشآموزان با کندی زمان شناختی در آنها همراه شود به تبع آن افسردگی بالا میرود، به عبارتی زمانی که کندی زمان شناختی در دانشآموزان دارای تجربه ترومای دوره کودکی و دارای احساس تنهایی بالا باشد میتواند افسردگی را در آنها پیشبینی کند.