ارائه مدل پیش‌بینی افسردگی بر اساس ترومای کودکی و احساس تنهایی با نقش میانجی کندی زمان شناختی در دانش‌آموزان

نویسندگان

1 کارشناسی ارشد روان‌شناسی تربیتی موسسه آموزش عالی باختر، ایلام، ایران.

2 استادیار روان‌شناسی‌تربیتی، موسسه آموزش عالی باختر ایلام، ایران.

doi
10.48308/apsy.2025.238037.1746
چکیده

هدف: پژوهش حاضر با هدف تدوین مدل ساختاری پیش‌بینی افسردگی بر اساس ترومای دوره کودکی و احساس تنهایی با نقش میانجی کندی زمان شناختی در دانش‌آموزان دختر متوسطه دوم شهر ایلام انجام گرفت.روش: پژوهش حاضر توصیفی- همبستگی از نوع مدلیابی معادلات ساختاری است، جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه شهر ایلام در سال تحصیلی 1403-1402(4812نفر) بودند. نمونه پژوهش357 نفر از این دانش‌آموزان است که به روش نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای چندمرحله‌ای انتخاب شدند. ابزار اصلی گردآوری داده‌ها، پرسشنامه افسردگی بک (1966)، پرسشنامه ترومای دوران کودکی برنستاین و همکاران (2003)، پرسشنامه احساس تنهایی آشر و ویلر (1985) و پرسشنامه کندی زمان شناختی بارکلی (2011) بود. برای تحلیل داده‌ها از روش مدل‌یابی معادلات ساختاری به کمک نرم افزارهای AMOS و SPSS استفاده شد. یافته‌ها: مدل ساختاری پیش‌بینی افسردگی بر اساس ترومای دوره کودکی و احساس تنهایی با نقش میانجی کندی زمان شناختی در دانش آموزان دختر متوسطه دوم شهر ایلام دارای برازش مطلوب است. نتیجه‌گیری: نتیجه‌گیری می‌شود اگر ترومای دوره کودکی و احساس تنهایی دانش‌آموزان با کندی زمان شناختی در آن‌ها همراه ‌شود به تبع آن افسردگی بالا می­رود، به عبارتی زمانی که کندی زمان شناختی در دانش‌آموزان دارای تجربه ترومای دوره کودکی و دارای احساس تنهایی بالا باشد می‌تواند افسردگی را در آن‌ها پیش‌بینی کند.