بررسی آسیبپذیری آب زیرزمینی دشت گلپایگان با استفاده از بهینهسازی روش دراستیک
نویسندگان
1 استادیار پژوهشی گروه پژوهشی ساختمانی و معدنی،پژوهشکده فناوری و مهندسی، پژوهشگاه استاندارد، کرج، ایران
doi
10.22034/hydro.2020.10603چکیده
رشد جمعیت، توسعه فعالیتهای صنعتی وکشاورزی و همچنین انتشار پسآبهای حاصله، از عمده دلایلی هستند که موجب کاهش کمیت و تخریب کیفیت منابع آب زیرزمینی میشوند. بنابراین بررسی ارزیابی کیفی و پتانسیل آلودگی منابع آب زیرزمینی جهت حفاظت از آلودگی و همچنین مدیریت مؤثر آنها ضروی به نظر میرسد. محدوده مطالعاتی گلپایگان نیز به عنوان یک مهمترین دشتهای استان اصفهان یکی از مناطق مهم کشاورزی، در معرض خطر آلودگی به نیترات قرار گرفته است. لذا بررسی مناطق آسیبپذیر آبخوان این منطقه با روش مناسب از اهمیت بالایی برخوردار است. در این تحقیق ابتدا از روش دراستیک معمولی، آسیبپذیری دشت گلپایگان برای بررسی مناطق آسیبپذیر استفاده شد. سپس برای بهینهسازی روش دراستیک با استفاده از الگوریتم ژنتیک، تابع هدفی به الگوریتم ژنتیک تعریف شد و وزنهای بهینه پارامترهای دراستیک با بیشینه کردن تابع هدف بدست آمد. همچنین از روش فازی ساگنو از بین روشهای منطق فازی جهت بهبود وزنهای روش دراستیک استفاده گردید. دادههای غلظت نیترات و شاخص همبستگی آن با آسیبپذیری برای بررسی صحتسنجی روشهای ارائه شده به کار برده شد. شاخص همبستگی نشان داد که دراستیک بهینه شده با استفاده از الگوریتم ژنتیک، شاخص همبستگی بالاتری با نیترات داشته و نتیجه بهتری نسبت به دراستیک معمولی برای منطقه ارائه داده است. نقشه بهینه شده با استفاده از روش الگوریتم ژنتیک نشان میدهد که حدود 6، 23، 34، 21 و 16 درصد از دشت به ترتیب در مناطق با آسیبپذیری خیلی کم، کم، متوسط، زیاد و خیلی زیاد واقعشدهاند.نقشه بهینه شده با استفاده از روش الگوریتم ژنتیک نشان میدهد که حدود 6، 23، 34، 21 و 16 درصد از دشت به ترتیب در مناطق با آسیبپذیری خیلی کم، کم، متوسط، زیاد و خیلی زیاد واقعشدهاند.