اثربخشی زوجدرمانی مبتنی بر تصویرسازی ارتباطی بر دلزدگی زناشویی و نگرش به روابط فرازناشویی در زوجین متعارض
نویسندگان
1 استادیار، گروه روانشناسی، واحد همدان، دانشگاه آزاد اسلامی، همدان، ایران
2 دانشجوی دکتری تخصصی، گروه روانشناسی، واحد اراک، دانشگاه آزاد اسلامی، اراک، ایران
3 استادیار، گروه روانشناسی، واحد همدان، دانشگاه آزاد اسلامی، همدان، ایران
doi
10.48308/apsy.2024.236395.1682چکیده
هدف: پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی زوجدرمانی مبتنی بر تصویرسازی ارتباطی بر دلزدگی زناشویی و نگرش به روابط فرازناشویی در زوجین متعارض انجام شد. روش: پژوهش حاضر نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری سه ماهه با گروه کنترل بود. جامعه آماری را تمامی زوجین متعارضی که در سالهای 1401_1402 به مراکز مشاوره شهر همدان مراجعه کرده بودند تشکیل دادند که پس از غربالگری با پرسشنامه تعارضات زناشویی ثنایی، علاقمند، فلاحتی و هومن (1387)، 30 زوج که از نقطه برش 135 نمره بالاتری کسب کرده بودند به صورت هدفمند به عنوان نمونه انتخاب و به صورت تصادفی در 2 گروه (یک گروه آزمایشی، یک گروه کنترل) قرار داده شدند (هر گروه 15 زوج). گروه آزمایشی تحت پروتکل زوجدرمانی تصویرسازی ارتباطی هندریکس و هانت (2013) که هفتهای یک بار در 10 جلسه 90 دقیقهای برگزار شد قرار گرفت، اما گروه کنترل مداخلهای دریافت نکرد. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه دلزدگی زناشویی پاینز (1996) و پرسشنامه نگرش به روابط فرازناشویی واتلی (2008) بود. تجزیه و تحلیل دادهها با استفاده از روش تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر و با نرم افزار SPSS-26 انجام شد. یافتهها: زوجدرمانی تصویرسازی ارتباطی بر بهبود دلزدگی و کاهش نگرش مثبت به روابط فرازناشویی در زوجین متعارض مؤثر بوده است. این تأثیر در مرحله پیگیری نیز پایدار بود (001/0 P=). نتیجهگیری: توصیه میشود مراکز مشاوره زوجدرمانی تصویرسازی ارتباطی را برای بهبود دلزدگی و کاهش نگرش مثبت به روابط فرازناشویی در زوجین متعارض به کار گیرند.