تبیین گفتمان‌ اسلامی نوین در روابط بین‌الملل با تأکید بر مفهوم همگرایی

نویسندگان

1 دانشکده علوم اقتصادی و سیاسی، دانشگاه شهید بهشتی

2 دانشکده علوم اقتصادی و سیاسی، دانشگاه شهید بهشتی

doi
چکیده

اتخاذ راهبرد گفتمانی و ساختارگشایی در ساحت گفتمان اسلامی نوین، گزینه­ ی جایگزین اقدامات عجولانه ­ی انقلابی و تثبیت محافظه ­کارانه تلقی می ­شود؛ راهبردی که با برون رفت از انفعال و اهتمام به عمل‌گرایی نظری، درمورد رفع انحصار از ظرفیت­ های مکتوم اسلامی تأمل کرده و مبانی هستی ­شناسی و معرفت ­شناسی دینی را در تعامل مفهومی با تحولات بیرونی تعریف می ­کند. تولید مفاهیم و منظومه­ ی معنایی در گفتمان اسلامی نوین، متأثر از مقتضیات و وضعیت ­های زمانی و مکانی است. بنابراین تبیین اندیشه ­ی همگرایی با تقلیل ستیزه ­گری و پذیرش کثرت­ گرایی، به مباحثه ­ی گفتمان اسلامی نوین با پادگفتمان ­های درونی و فراگفتمان ­های بیرونی تأکید می ­کند. همگرایی به­سان مباحثه ­ی بینامتنی گفتمان اسلامی نوین با سایر گفتمان ­ها در جغرافیای مشترک انسانی، به باهم ­بودگی زیست مسلمانی با امنیت انسانی پایدار و تزلزل ذهنیت استعلایی و سرانجام تأمل بر نتیجه ­گرایی می ­انجامد و مقوم هنجارهای سبک حیات دینی است. انتظام ­بخشی مفاهیم توأم با پذیرش تعارضات با تولید منظومه ­های معنایی درون گفتمان اسلامی نوین صورت می­ پذیرد.