فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف از پژوهش حاضر، تعیین اثربخشی زوج‌­درمانی مبتنی بر خشونت خانگی بر خشونت خانگی، نشانگان برانگیخگتی جنسی و فرسودگی زناشویی زوج‌­های مراجعه‌­کننده به مراکز مشاوره بود. جامعه­ آماری پژوهش شامل تمامی زوج‌­های مراجعه‌­کننده به مراکز مشاوره شهر اهواز در نیمه اول سال 1401 بود. از این جامعه در نهایت 3 زوج (6 نفر) با توجه به ملاک‌­های ورود و اقرار به خشونت زناشویی به عنوان جامعه نمونه انتخاب شدند. روش نمونه­‌گیری به شیوه هدفمند و از طریق طرح آزمایشی تک موردی از نوع طرح­‌های خط پایه چندگانه ناهمزمان استفاده شد. برای جمع‏‌آوری داده‌­ها از پرسشنامه خشونت علیه زوجین (حاج یحیی، 2009)، پرسشنامه فرسودگی زناشویی (پاینز، 2003) و پرسشنامه تمایل جنسی (هالبرت، 1992) استفاده شد. پکیج­ درمان (زوج­‌درمانی مبتنی بر خشونت خانگی) در 12 جلسه مداخله و 4 مرحله خط پایه در مورد تمام شرکت‌کننده‌­ها اعمال شد. شرکت‌کنندگان قبل از شروع درمان و در جلسات 4، 8، 12 و پیگیری 45 روزه و 3 ماهه توسط پرسشنامه‌­های مذکور مورد تحلیل قرار گرفتند. پاسخ‌­ها به روش ترسیم دیداری، شاخص تغییر پایا و فرمول درصد بهبودی تحلیل شدند. نتایج نشان داد درصد بهبودی کلی زوج‌­ها پس از مداخله زوج‌­درمانی مبتنی بر خشونت خانگی در پایان درمان و نیز در مراحل پیگیری 45 روزه و 3 ماهه در سطح معنی‌داری بود (0/05>P). بنابراین رویکرد زوج‌­درمانی باعث کاهش خشونت­ خانگی و فرسودگی زناشویی و افزایش نشانگان برانگیختگی جنسی زوج­‌ها خواهد شد و نتایج پیگیری نیز حاکی از تداوم اثر این درمان در طول زمان بوده است.