اثربخشی آموزش حافظۀ کاری بر حلمسأله، بازداری شناختی، نگرش به ریاضی و اضطراب ریاضی دانشآموزان دارای اختلال یادگیری ریاضی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روانشناسی تربیتی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
2 استاد، گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
3 استاد گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
4 استاد گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
doi
10.48308/apsy.2024.233914.1578چکیده
هدف: هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی آموزش حافظۀ کاری بر بهبود حلمسأله، بازداری شناختی، نگرش به ریاضی و اضطراب ریاضی دانشآموزان دارای اختلال یادگیری ریاضی بود. روش: مطالعه حاضر نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری بود. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی دانشآموزان دختر و پسر دارای اختلال یادگیری ریاضی دوره ابتدایی مراکز اختلالات یادگیری شهر اصفهان بود که در سال تحصیلی 1400-1401 به این مراکز مراجعه نمودهاند. در این راستا 30 نفر از دانشآموزان به روش هدفمند انتخاب شده و به صورت تصادفی در گروه آزمایش و گروه کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایشی مداخلات مبتنی بر حافظۀ کاری را در 14 جلسه و به مدت 60 دقیقه دریافت کردند. آزمودنیها قبل و بعد از آموزش، به پرسشنامههای حلمسأله محقق ساخته، آزمون استروپ عددی جان رایدلی (1935)، نگرش به ریاضی آیکن (1971) و اضطراب ریاضی چیو و هنری (1990) پاسخ دادند. یافتهها: نتایج تحلیل واریانس آمیخته نشان داد که آموزش مبتنی بر حافظۀ کاری بر افزایش مهارت حلمسأله، کاهش بازداری شناختی، افزایش نگرش به ریاضی و کاهش اضطراب ریاضی در سطح (01/0) اثربخش و معنادار بود. نتیجهگیری: بنابراین بر اساس اثربخش بودن آموزش مبتنی بر حافظۀ کاری بر متغیرهای شناختی- عاطفی دانشآموزان دارای اختلال ریاضی، این مداخله میتواند در بهبود این مهارتها در دانشآموزان با اختلال یادگیری ریاضی کمک نماید.