بررسی سه مضمون سایبانی "من حال به همزن" در مبتلایان به خودزنی بدون قصد خودکشی و نحوه تکوین آن: مطالعهای کیفی بر روی جوانان ایرانی
نویسندگان
1 استادیار، گروه آموزش پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران.
2 دانشجوی دکترا روانشناسی بالینی، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهیدبهشتی، تهران، ایران.
3 استاد، گروه روانشناسی، دانشکده علومتربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهیدبهشتی، تهران، ایران.
4 استادیار پژوهشکده خانواده، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
10.22034/jmpr.2023.56939.5664چکیده
خودزنی بدون قصد خودکشی که تحت عنوان آسیب عمدی به بدن شناسایی میشود تحت تأثیر عوامل دور و نزدیک است. تعدد آسیبها در طول دوران رشد و تنوع فراوان آنها، خدشه اصلی خود را بر من این افراد وارد میآورد. پژوهش حاضر با هدف شناسایی عوامل خطر نزدیک اختلال خودزنی بدون قصد خودکشی به روش کیفی پدیدارشناختی میباشد. دادههای پژوهش از مصاحبه نیمه ساختاریافته با 21 نفر از جوانان 17 تا 29 سال جمعآوری و با استفاده از نرمافزار مورد بررسی قرار گرفته است. به منظور دستیابی به اهداف پژوهش با استفاده از روش تحلیل مضمون، مضامین پایه از متن مصاحبهها استخراج شده، سپس از ترکیب این مضامین پایه، 3 مضمون سایبانی با عناوین "من بیپناه"، "من بیبضاعت" و "من بیچاره" استخراج گردید و در انتها "من حال بهم زن" از ترکیب مضامین سازماندهنده فوق با من به شدت آسیبدیده به عنوان مضمون فراگیر استخراج شد. به منظور اعتباریابی دادهها از روش بررسی همکاران و بررسی مشارکتکنندگان استفاده گردید. بر اساس یافتهها دیدگاه منفی نسبت به خود و در واقع تصور از خویشتن در بروز اختلال خودزنی بدون قصد خودکشی از اهمیت ویژهای برخوردار است.
