نقش واسطهای سازوکارهای دفاعی و کمالگرایی در رابطۀ بین استحکام من و سازگاری شغلی پرستاران
نویسندگان
1 استاد گروه روانشناسی ،دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 کارشناسی ارشد مشاوره شغلی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران.
3 دانشجوی دکترا روانشناسی شناختی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه خوارزمی، البرز، ایران.
4 دانشجوی دکترا روانشناسی شناختی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه خوارزمی، البرز، ایران.
doi
10.22034/jmpr.2024.60160.6037چکیده
پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش واسطهای سازوکارهای دفاعی و کمالگرایی بین استحکام من و سازگاری شغلی پرستاران انجام شد. جامعه پژوهش کارکنان بیمارستانهای دولتی کرج بود که در سال 1402 مشغول به خدمت بودند. از میان جامعه پژوهش و با هدف نمونهگیری هدفمند 250 نفر از پرستاران بیمارستانهای دولتی شهر کرج انتخاب شدند. دادههای پژوهش با استفاده از پرسشنامه استحکام من (ESS)، پرسشنامه سبکهای دفاعی (DSQ)، مقیاس چندبعدی کمالگرایی تهران (TPMS) و پرسشنامه سازگاری شغلی (JAQ) گردآوری شد. دادههای گردآوریشده با استفاده از روش معادلات ساختاری در نرمافزار SPSS نسخه 25 و Mplus نسخه 8.3 تجزیهوتحلیل شد. یافتههای پژوهش نشان داد که استحکام من بهصورت مثبت و معناداری سازگاری شغلی را پیشبینی میکند. نتایج همچنین نشان داد که سازوکارهای دفاعی و کمالگرایی رابطه استحکام من و سازگاری شغلی را واسطهگری میکند. با توجه به نتایج پژوهش میتوان نتیجه گرفت که استحکام من از راه سازوکارهای دفاعی و کمالگرایی میتواند پیشبینیکننده میزان سازگاری شغلی در پرستاران باشد.