نقش واسطه‌‌ای سازوکارهای دفاعی و کمال‌گرایی در رابطۀ بین استحکام من و سازگاری شغلی پرستاران

نویسندگان

1 استاد گروه روانشناسی ،دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه تهران، تهران، ایران

2 کارشناسی ارشد مشاوره شغلی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران.

3 دانشجوی دکترا روانشناسی شناختی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه خوارزمی، البرز، ایران.

4 دانشجوی دکترا روانشناسی شناختی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه خوارزمی، البرز، ایران.

doi
10.22034/jmpr.2024.60160.6037
چکیده

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش واسطه‌­ای سازوکارهای دفاعی و کمال‌­گرایی بین استحکام من و سازگاری شغلی پرستاران انجام شد. جامعه پژوهش کارکنان بیمارستان­‌های دولتی کرج بود که در سال 1402 مشغول به خدمت بودند. از میان جامعه پژوهش و با هدف نمونه­‌گیری هدفمند 250 نفر از پرستاران بیمارستان­‌های دولتی شهر کرج انتخاب شدند. داده­‌های پژوهش با استفاده از پرسشنامه استحکام من (ESS)، پرسشنامه سبک‌­های دفاعی (DSQ)، مقیاس چندبعدی کمال‌گرایی تهران (TPMS) و پرسشنامه سازگاری شغلی (JAQ) گردآوری شد. داده‌های گردآوری‌شده با استفاده از روش معادلات ساختاری در نرم‌افزار SPSS نسخه 25 و Mplus نسخه 8.3 تجزیه‌وتحلیل شد. یافته‌های پژوهش نشان داد که استحکام من به‌صورت مثبت و معناداری سازگاری شغلی را پیش‌بینی می‌کند. نتایج همچنین نشان داد که سازوکارهای دفاعی و کمال‌گرایی رابطه استحکام من و سازگاری شغلی را واسطه‌­گری می­کند. با توجه به نتایج پژوهش می‌توان نتیجه گرفت که استحکام من از راه سازوکارهای دفاعی و کمال­‌گرایی می­‌تواند پیش‌­بینی‌­کننده میزان سازگاری شغلی در پرستاران باشد.