تأثیر رژیم آبیاری و تراکم کاشت بر عملکرد و اجزای عملکرد نخود (.Cicer arietinum L)
نویسندگان
1 استاد زراعت، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی کرج، دانشگاه تهران
2 دانشجوی دکتری اکولوژی گیاهان زراعی، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی کرج، دانشگاه تهران
3 دانشجوی سابق کارشناسی ارشد، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی کرج، دانشگاه تهران
4 استاد زراعت، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی کرج، دانشگاه تهران
5 دانشجوی دکتری اصلاح نباتات، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی کرج، دانشگاه تهران
doi
10.22077/escs.2020.3714.1892چکیده
بهمنظور بررسی رژیم آبیاری و تراکم کاشت بر برخی از ویژگیهای زراعی نخود، آزمایشی بهصورت کرتهای خردشده در قالب طرح بلوک کامل تصادفی با سه تکرار در مزرعه آموزشی پژوهشی پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران (کرج)، در سال زراعی 95-1394 اجرا شد. رژیم آبیاری بهعنوان عامل اصلی در هشت سطح شامل A1: آبیاری کامل در تمام مرحله رشدی، A2: آبیاری کامل تا مرحله دانه بندی و سپس قطع آبیاری، A3: آبیاری کامل تا مرحله غلاف دهی و سپس قطع آبیاری، A4: آبیاری کامل تا مرحله گلدهی و سپس قطع آبیاری، A5: کمآبیاری (50 درصد آبیاری کامل) در تمام مرحله رشدی، A6: کمآبیاری تا مرحله دانه بندی و سپس قطع آبیاری، A7: کمآبیاری تا مرحله غلاف دهی و سپس قطع آبیاری، A8: کمآبیاری تا مرحله گلدهی و سپس قطع آبیاری و تراکم در سه سطح (30، 40 و 50 بوته در مترمربع) بهعنوان عامل فرعی در نظر گرفته شدند. نتایج کلی نشان داد که افزایش سطوح تنش خشکی منجر به کاهش صفات موردمطالعه و درنهایت عملکرد دانه نخود (رقم ILC 48) شد؛ همچنین افزایش تراکم تا 40 بوته در مترمربع، باعث افزایش مقدار ماده خشک تولیدی در واحد سطح و درنهایت بهبود اجزاء عملکرد و عملکرد دانه شد. بیشترین عملکرد دانه (2892 کیلوگرم در هکتار) و شاخص برداشت (52 درصد) در تیمار آبیاری کامل در تمام مراحل رشدی و کمترین میزان آنها (1075 کیلوگرم در هکتار و 40.043 درصد)، در تیمار کمآبیاری تا مرحله گلدهی و سپس قطع آبیاری به دست آمد.