تجارب زیسته فرزندان از روابط فرازناشویی والدین؛ یک مطالعه پدیدارشناسانه
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد مشاوره خانواده، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی
2 دکتری روانشناسی بالینی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
10.48308/apsy.2023.231531.1486چکیده
هدف: پژوهش حاضر با هدف شناسایی تجارب زیستۀ فرزندان از روابط فرازناشویی والدین انجام شد. روش: روش پژوهش، کیفی با رویکرد پدیدارشناسی تفسیری است. جامعة مورد مطالعه، کلیة فرزندان 22-18 سالی بودند که یکی از والدینشان سابقه رابطة فرازناشویی داشته است. با استفاده از روش نمونهگیری هدفمند و گلولهبرفی، تا زمان اشباع دادهها، 10 نفر از این فرزندان انتخاب شدند. از شرکتکنندگان مصاحبه نیمهساختاریافته به عمل آمد، سپس کلمه به کلمه پیادهسازی شده و به روش اسمیت و اسبورن (2015) تجزیه و تحلیل شد. یافتهها: در این مطالعه 6 مضمون اصلی: 1) مواجهه فرزند با روابط فرازناشویی والدین؛ 2) تعبیر فرزند از روابط فرازناشویی والدین ؛ 3) تغییرات ایجاد شده برای فرزند در خانواده؛ 4) آسیبهای فردی وارد شده به فرزند؛ 5) آسیبهای بینفردی وارد شده به فرزند و 6) رشد پس از ضربۀ روابط فرازناشویی والدین، استخراج شد. جوهرۀ تجربۀ فرزندان "آرزوی ترمیم خانواده و بازگشت به شرایط پیش از وقوع رابطۀ فرازناشویی، در عین آگاهی به عدم امکانپذیری آن" بود. نتیجهگیری: مطابق یافتههای پژوهش، به نظر میرسد زندگی فرزندان از چندین جنبه تحت تأثیر روابط فرازناشویی والدین قرار گرفته و لازم است به تناسب شرایطشان برای این خانوادهها، سیستمهای حمایتی فراهم شود.