فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

 ناشناس‌سازی داده‌‌های شخصی، یکی از راه‌کارهای کلیدی در حفاظت از حریم خصوصی و رعایت الزامات قانونی پردازش داده‌ها است؛ لکن چالش‌هایی مثل پیچیدگی فنی و هزینه‌های اجرای صحیح این روش‌ها، کاهش دقت و کاربرد داده‌ها و وجود حجم زیادی از داده‌های مکمل راجع به اشخاص و امکان بازشناسایی ایشان، مانع تاثیرگذاری حداکثری ناشناس‌سازی می‌شوند. مقاله حاضر از نوع کاربردی و با روش توصیفی-تحلیلی، با عنایت به سکوت قوانین ایران درمورد ناشناس‌سازی و اختلاف بین تعاریف خارجی و همینطور عدم پرداخت به جزییات و کاستی‌های آن در مقررات بین‌المللی، به معرفی ناشناس‌سازی و پاسخ‌دهی به مسائلی مانند اینکه معیار تشخیص داده‌های ناشناس از منظر قانونی چیست و اینکه چگونه می‌توان ریسک افشای هویت را کاهش داد و چه روش‌های فنی برای اجرای ناشناس‌سازی مناسب‌تر است؛ می‌پردازد. یافته‌‌ها و نتایج نشان می‌دهد که ناشناس‌سازی در برابر داده‌های مکمل، بسیار آسیب‌پذیر است. در نتیجه سیاست‌گذاران و فعالان حوزه داده باید به‌ جای اتکا به ناشناس‌سازی به‌عنوان راه‌‌حلی قطعی، با رویکردی چندلایه برای کاهش ریسک بازشناسایی به تدوین سیاستی نوین برای اشتراک‌گذاری یا انتشار داده‌های شخصی بپردازند