بررسی اثر روش‌های مختلف پیرشدگی بلندمدت بر عملکرد خستگی مخلوط آسفالتی

نویسندگان

1 دانشیار، گروه مهندسی عمران، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

2 گروه مهندسی عمران، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

3 دانشیار، دانشگاه زنجان، دانشکده مهندسی، گروه عمران، زنجان، ایران

doi
10.22119/jte.2023.358103.2615
چکیده

پیرشدگی قیر یکی از عوامل ایجاد و گسترش ترک و خرابی رطوبتی در روسازی‏های آسفالتی است. پیرشدگی می‏تواند در طی مراحل تولید، حمل و اجرا (پیرشدگی کوتاه مدت) و یا دوره بهره­برداری (پیرشدگی بلند مدت) رخ داده و باعث سختی قیر شود. امروزه روش‏های مختلفی برای شبیه­سازی پیرشدگی کوتاه مدت و بلند مدت تعریف شده است. در این تحقیق اثر پیرشدگی بلند مدت آشتوR30  (به عنوان متداول‏ترین روش استاندارد) و NCHRP 9-54 (به عنوان جدیدترین روش پیشنهادی) بر عملکرد خستگی مخلوط‌های آسفالتی با استفاده از تیر خمشی 4 نقطه‌ای به روش کرنش ثابت درسطح کرنش­های 500 و 1000 و فرکانس‏های 5، 10 ، 15 و 25 هرتز و در دمای 20 درجه سانتیگراد بررسی شد. نتایج نشان داد که هر دو روش پیرشدگی در سطوح کرنش و فرکانس‏های بارگذاری آزمایش شده، سختی اولیه نمونه را افزایش و عمر خستگی را کاهش دادند. همچنین با مقایسه عمر خستگی نمونه­های آزمایش شده مشخص شد که بیشترین کاهش عمر خستگی مربوط به نمونه­های پیر شده با روش پیرشدگی آشتو R30 بود. در نتیجه بر اساس این نتایج و قابلیت روش NCHRP 9-54 در لحاظ شرایط واقعی، روش آشتو R30 را می­توان روش محافظه کارانه­ای محسوب کرد.