بررسی اثر روشهای مختلف پیرشدگی بلندمدت بر عملکرد خستگی مخلوط آسفالتی
نویسندگان
1 دانشیار، گروه مهندسی عمران، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
2 گروه مهندسی عمران، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
3 دانشیار، دانشگاه زنجان، دانشکده مهندسی، گروه عمران، زنجان، ایران
doi
10.22119/jte.2023.358103.2615چکیده
پیرشدگی قیر یکی از عوامل ایجاد و گسترش ترک و خرابی رطوبتی در روسازیهای آسفالتی است. پیرشدگی میتواند در طی مراحل تولید، حمل و اجرا (پیرشدگی کوتاه مدت) و یا دوره بهرهبرداری (پیرشدگی بلند مدت) رخ داده و باعث سختی قیر شود. امروزه روشهای مختلفی برای شبیهسازی پیرشدگی کوتاه مدت و بلند مدت تعریف شده است. در این تحقیق اثر پیرشدگی بلند مدت آشتوR30 (به عنوان متداولترین روش استاندارد) و NCHRP 9-54 (به عنوان جدیدترین روش پیشنهادی) بر عملکرد خستگی مخلوطهای آسفالتی با استفاده از تیر خمشی 4 نقطهای به روش کرنش ثابت درسطح کرنشهای 500 و 1000 و فرکانسهای 5، 10 ، 15 و 25 هرتز و در دمای 20 درجه سانتیگراد بررسی شد. نتایج نشان داد که هر دو روش پیرشدگی در سطوح کرنش و فرکانسهای بارگذاری آزمایش شده، سختی اولیه نمونه را افزایش و عمر خستگی را کاهش دادند. همچنین با مقایسه عمر خستگی نمونههای آزمایش شده مشخص شد که بیشترین کاهش عمر خستگی مربوط به نمونههای پیر شده با روش پیرشدگی آشتو R30 بود. در نتیجه بر اساس این نتایج و قابلیت روش NCHRP 9-54 در لحاظ شرایط واقعی، روش آشتو R30 را میتوان روش محافظه کارانهای محسوب کرد.