اثر تهدید القایی در سطوح متفاوت مجاورت بر نوعدوستی محدود و مؤلفههای آن
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.
2 کارشناس ارشد روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
3 استادیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
4 استادیار گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.
doi
10.48308/apsy.2022.227789.1343چکیده
هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر تهدید القایی در سطوح متفاوت مجاورت بر نوعدوستی محدود انجام شد. روش: این پژوهش یک مطالعة آزمایشی از نوع طرحهای عاملی بینآزمودنی با دو عامل شرایط تهدید (تهدید القا شده در برابر شرایط کنترل) و مجاورت (بالا در برابر متوسط در برابر پایین) بود. جامعة آماری پژوهش را تمامی شهروندان ایرانی فارسیزبان سه شهر تهران، قم و همدان تشکیل دادند که 192 نفر با روش نمونهگیری در دسترسی انتخاب شده و شرکتکنندگان هر شهر (64 نفر) بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. گروه آزمایش با روش آمادهسازی تحت القای شرایط تهدیدآمیز قرار گرفتند. دادهها با استفاده از بازی دیکتاتور، پرسشنامة نگرش نسبت به مهاجران و بازی خشونت جمعآوری و با روش تحلیل کوواریانس چندمتغیرة دوراهه تحلیل شد. یافتهها: اثر تعاملی مجاورت و تهدید القایی بر رفتار خشونتآمیز نسبت به اعضای گروههای خارجی معنادار بود، درحالیکه این اثر تعاملی برای رفتار نوعدوستانه درونگروهی معنادار نبود. همچنین نوعدوستی محدود تأیید نشد. نتیجهگیری: بر اساس نتایج پژوهش حاضر میتوان نتیجه گرفت که اثر تهدید القایی بر میزان خشونت برونگروهی افراد در سطوح مجاورت متفاوت است. بااینوجود، اثر تهدید بر رفتار نوعدوستانه درونگروهی به سطح مجاورت بستگی ندارد.
