فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف: هدف بررسی اثر راهبردهای تنظیم هیجان بر ناگویی هیجانی و نقش میانجی‌گری خودشفقت­ورزی است. روش: پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی است. از بین جامعۀ آماری کلیۀ دانشجویان مقطع کارشناسی در نیم سال اول سال تحصیلی 1402-1401 در دانشگاه شهید بهشتی، با استفاده از فرمول کوکران تعداد 384  نفر با روش نمونه­‌گیری دردسترس انتخاب شدند.  ابزار پژوهش پرسشنامه تنظیم هیجان (گروس و جان، 2002)، مقیاس ناگویی هیجانی تورنتو (بگبی، پارکر و تیلور، 1994) و مقیاس خود شفقت‌ورزی (نف،2003) بود. جهت تحلیل داده­ها از روش مدل‌سازی معادلات ساختاری و از نرم­‌افزارهای اس­پی­اس­اس نسخه 23 و اسمارت پی­ال­اس نسخه 3 استفاده شد.  یافته‌­ها: راهبردهای تنظیم هیجان شامل ارزیابی مجدد و سرکوبی به طور مستقیم بر ناگویی هیجانی تأثیر معناداری دارد (58/2 >t و 01/0< P). همچنین راهبردهای تنظیم هیجان به طور غیرمستقیم از طریق خودشفقت‌ورزی بر ناگویی هیجانی تأثیر معناداری دارد (58/2 > Z و 01/0< P). نهایتاً، خودشفقت­‌ورزی بر ناگویی هیجانی تأثیر معناداری دارد (58/2 > t و 01/0< P). نتیجه‌­گیری: دانشجویانی که بیشتر از راهبردهای انطباقی تنظیم هیجان استفاده می‌­کنند از شفقت­ خود بالاتر و ناگویی هیجانی کمتر برخوردارند و دانشجویانی که بیشتر از راهبردهای غیرانطباقی تنظیم هیجان استفاده می­کنند، شفقت­­ خود پایین­تر و ناگویی هیجانی بیشتری دارند. بنابراین ایجاد و تقویت خودشفقت‌­ورزی در دانشجویان می‌­تواند باعث ارتقا عملکرد روانشناختی و ارتباط اجتماعی دانشجویانی که از ناگویی هیجانی رنج می‌­برند، باشد.