اثربخشی درمان مبتنی بر کارآمدی هیجانی بر سرسختی روانشناختی و فرسودگی والدگری مادران دارای فرزند مبتلا به اتیسم
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روانشناسی عمومی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران
2 دانشیار، گروه روانشناسی بالینی، مرکز تحقیقات سلامت جامعه، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران.
doi
10.48308/apsy.2023.232218.1550چکیده
هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر کارآمدی هیجانی بر سرسختی روانشناختی و فرسودگی والدگری مادران دارای فرزند مبتلا به اتیسم بود. روش: مطالعه حاضر نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیة مادران دارای کودک مبتلا به اختلال طیف اتیسم مراجعهکننده به آموزشگاه دستهای مهربانی (دریا) شهر اصفهان در سال ۱۴۰۱ بودند. از میان آنها نمونهای به حجم ۳۰ نفر به روش نمونهگیری هدفمند بر اساس ملاکهای ورود و خروج انتخاب و بهتصادف در دو گروه مداخله و کنترل جایگزین شدند (هر گروه ۱۵ نفر). هر دو گروه آزمودنی قبل و بعد از مداخله و ۲ ماه بعد، در مرحله پیگیری به ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه سرسختی روانشناختی کوباسا، مدی و کاهن (۱۹۸۲) و پرسشنامه فرسودگی والدگری رزکام، بریاندا و میکولاژاک (۲۰۱۸) پاسخ دادند. آزمودنیهای گروه مداخله تحت درمان مبتنی بر کارآمدی هیجانی در ۸ جلسه ۲ ساعت قرار گرفتند، اما بر گروه کنترل مداخلهای صورت نگرفت. دادههای پژوهش با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره مورد تحلیل قرار گرفتند. یافتهها: درمان مبتنی بر کارآمدی هیجانی بر سرسختی روانشناختی و فرسودگی والدگری اثربخش بوده و اثر این تغییر تا مرحله پیگیری پایدار مانده است (۰۵/۰> p). نتیجهگیری: میتوان از درمان مبتنی بر کارآمدی هیجانی جهت افزایش سرسختی روانشناختی و کاهش فرسودگی والدگری در مادران دارای فرزند مبتلا به اتیسم استفاده نمود.
