بازنمایی عشق در موسیقی پاپ ایرانی
نویسندگان
1 دانشیار گروه مطالعات زنان دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه علامه طباطبایی
2 دانشجوی دکتری دانش اجتماعی مسلمین دانشگاه تهران
doi
10.22059/jsal.2021.81062چکیده
پژوهش حاضر درصدد ارائة تحلیلی از کیفیت بازنمایی عشق در موسیقی پاپ ایرانی است. روش انجام این تحقیق کیفی و از نوع تحلیل محتواست. میدان مطالعه تحقیق حاضر آلبومهای منتشرشده 10 تن از معروفترین خوانندگان موسیقی پاپ در ایران بوده و واحد تحلیل در این پژوهش، متن کامل هر ترانه بوده و در این تحقیق به ملودی و آهنگ و دستگاه موسیقیایی استفادهشده در ترانهها توجه نشده است. روش تجزیهوتحلیل دادهها نیز تحلیل تماتیک است. چارچوب مفهومی این پژوهش مبتنی بر نظریه عشق سیال باومن و رابطة ناب گیدنز بوده و نتایج و یافتههایش، حاکی از آن است که تصویر ارائهشده از عشق در موسیقی پاپ ایرانی دارای ویژگیهایی چون فراخانوادگی بودن، تصادفی بودن، ناپایداری، تکرارپذیری، تعهدگریزی، اروتیک و زمینی بودن، پایان همراه با نفرت، عشق بهمثابة تجربهای منتشر و عمومی، کفویت عاشق و معشوق، جنسیتزدایی از عاشقی، عشق بهمثابة خاطرة وصل و تلخی تجربة عاشقی است. میتوان گفت که عشق در موسیقی پاپ ایرانی با توصیفات گیدنز و باومن از عشق مدرن همخوانی دارد. البته ناهمجنسخواهی در عشق ایرانی تنها وجه تمایز تصویر عشق در این ترانهها با عشق سیال و رابطة ناب است.
