فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف: هدف از پژوهش حاضر مقایسه‌ی همدلی شناختی و عاطفی در افراد با سطوح ناگویی هیجانی بالا و پایین با میانجی‌گری الگوی نگاه (مدت زمان تا اولین تثبیت در چشم‌ها و میزان نگاه بر دهان) بود. روش: روش پژوهش علی‌مقایسه‌ای بود. جامعه‌ی پژوهش را دانشجویان دانشگاه‌های شهر تهران تشکیل دادند که از بین آنها به صورت در دسترس 41 نفر انتخاب شدند. شرکت‌کنندگان به پرسشنامه‌ی ناگویی هیجانی تورنتو (باگبی، پارکر و تیلور، 1994) پاسخ داده و بر اساس نمره‌ی این پرسشنامه به دو گروه با ناگویی هیجانی بالا و پایین تقسیم شدند. سپس در تکلیف همدلی برای درد (تیمرز و همکاران، 2018) شرکت کردند، در حالی که حرکات چشم‌هایشان ثبت می‌شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل مسیر بررسی شد. یافته‌ها: افراد با سطح ناگویی هیجانی بالا نسبت به افراد با سطح ناگویی هیجانی پایین همدلی شناختی (005/0 = p) و عاطفی (020/0 = p) پایین‌تری از خود نشان داده‌اند. همچنین این افراد کمتر و دیرتر به چشم‌های چهره‌ی هدف نگاه کرده و در مقابل بیشتر به دهان نگاه کرده‌اند (026/0 = p). در نهایت مدت زمان تا اولین نگاه به چشم‌ها میانجی‌گر رابطه‌ی ناگویی هیجانی و همدلی شناختی و مدت‌زمان نگاه به دهان میانجی‌گر رابطه‌ی ناگویی هیجانی و همدلی عاطفی بود. نتیجه‌گیری:‌ بر مبنای نتایج این پژوهش، الگوی نگاه به تصاویر برانگیزاننده‌ی همدلی با کاهش همدلی افراد با ناگویی هیجانی رابطه دارد و بخشی از همدلی عاطفی و شناختی پایین این افراد به اختلال آن‌ها در زمینه‌ی ردیابی چهره‌ها مرتبط است.