ارائه مدل گرایش به رفتارهای پرخطر بر اساس جو عاطفی خانواده و واکنشپذیری بینفردی: نقش میانجیگر بیتفاوتیاخلاقی
نویسندگان
1 استادیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه کوثر بجنورد. بجنورد، ایران.
2 گروه روانشناسی، واحد گرگان، دانشگاه آزاد اسلامی، گرگان، ایران.
doi
10.48308/apsy.2023.230796.1458چکیده
هدف: گرایش به رفتارهای پرخطر یکی از ناسازگاریهای رفتاری دوران نوجوانی بهشمار میرود. این پژوهش با هدف ارائه مدل گرایش به رفتارهای پرخطر بر اساس جو عاطفی خانواده و واکنشپذیری بینفردی: نقش میانجیگر بیتفاوتیاخلاقی انجام شد. روش: روش پژوهش مدلیابی معادلات ساختاری بود. جامعهآماری تمامی دانشآموزان مقطع متوسطه در دامنه سنی بین 16 تا 18 سال شهر گرگان در سال تحصیلی 1402-1401 بودند. تعداد 280 نفر به روش نمونهگیری تصادفی خوشهای بعنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار پژوهش پرسشنامههای گرایش به رفتار پرخطر زادهمحمدی (1390)، جو عاطفیخانواده هیلبرن (1964)، واکنشپذیری بینفردی دیویس (1983) و بیتفاوتیاخلاقی کاپرارا (2006) بود. جهت تحلیل دادهها از ماتریس همبستگی، تحلیل مسیر و شاخصهای نکویی برازش با نرمافزار LISREL 8.3 استفاده شد. یافتهها: نتایج حاصل از روابط مستقیم متغیرهای پژوهش نشان داد که بین جو عاطفی خانواده و واکنشپذیری بینفردی با گرایش به رفتارهای پرخطر رابطه منفی و معنادار وجود دارد (05/0>P). همچنین جو عاطفی خانواده و واکنشپذیری بینفردی علاوه بر تاثیر مستقیم، از طریق بیتفاوتیاخلاقی اثر غیرمستقیم منفی و معنادار دارند. نتیجهگیری: نتایج پژوهش حاکی از آن است که با افزایش جوعاطفی خانواده و واکنشپذیری بینفردی گرایش به رفتارهای پرخطر کاهش پیدا کرده و کاهش بیتفاوتیاخلاقی منجر به افزایش گرایش به رفتارهای پرخطر در نوجوانان میشود.
