روانشناسی مثبتِ تیزهوشی: چهارچوبی برای معرفی مدل خودمراقبتگری
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی. تهران، ایران.
2 استادیار گروه روانشناسی کاربردی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی. تهران، ایران.
3 دانشیار گروه روانشناسی تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
doi
10.48308/apsy.2021.224138.1181چکیده
هدف: در خلال سالهای اخیر، مرور مبانی نظری و تجربی در قلمرو مطالعاتی روانشناسی تیزهوشی نشان میدهد که محققان علاقهمند به این قلمرو مطالعاتی ضمن تأکید بر نابسندگی پهنای مفهومی سازة تیزهوشی با تأکید صرف بر توانشهای شناختی تیزهوشان کوشیدهاند با گسترندان مرزهای فکری این سازه، فرصت بهینهای را برای چارهجویی در رویارویی با پدیدة تیزهوشان غیرموفق، فراهم آورند. روش: در این بین، مطالعه مروری مجموعه تحرکات نشاندهنده آن است که تعدادی از محققان با تأکید بر ترکیبهایی مفهومی مانند تیزهوشی هیجانی ـ اجتماعی، تیزهوشی معنوی، انگیزش هوشمندانه و حتی با تلاش برای توسعة برخی صورتنبدیهای مفهومی مانند نظریة تعادلی خرد، فرصت مناسبی را برای گذار از بحران توقفِ ناظر بر پدیدة تیزهوشان غیرموفق یا خاموش، فراهم کردهاند. یافتهها: اگر چه وقوع چنین تحرکاتی به سبب تأکیدی واقعگرا بر شمول مؤلفههای چندگانه غیرشناختی به بدنة معنایی تیزهوشی، ضمن پروراندن مرزهای مفهومی تیزهوشی در مسیر راهحلیابی برای پدیدة سرآمدان خاموش و همچنین تدارک بسترهای اطلاعاتی زمینهساز برای تسهیل تبدیل ظرفیتهای بالقوه به تجارب پیشرفت شگرف در این افراد، منشأ اثر واقع شدهاند اما در غیاب یک مدلی یکپارچه مانند مدل خودمراقبتگری، این مجموعه تحرکات به صورت جزایر فکری/محتوایی دور افتاده از یکدیگر، در تلخیص و تجمیع رویآوردهای مختلف، ناتوان ظاهر شدهاند. نتیجهگیری: از این رو تلاش در جهت ایجاد پیوندی مفهومی میان مجموعه تلاشهای موجود از طریق مدل خودمراقبتگری در جهت توسعه دانشی یکپارچه و ناظر بر یک افق معنایی خاص، امری ضروری و توجیهپذیر است.