ارزیابی مدل ساختاری پیش بینی طرحوارههای ناسازگار اولیه بر اساس ترومای دوران کودکی با میانجیگری سبکهای دلبستگی در دانشجویان
نویسندگان
1 دانشیار گروه روانشناسی، واحد تنکابن، دانشگاه آزاد اسلامی، تنکابن، ایران.
2 استادیار، گروه روانشناسی، واحد تنکابن، دانشگاه آزاد اسلامی، تنکابن، ایران
3 دانشجوی دکتری تخصصی روانشناسی، واحد تنکابن، دانشگاه آزاد اسلامی، تنکابن، ایران
4 دانشیار، گروه روانشناسی، واحد تنکابن، دانشگاه آزاد اسلامی، تنکابن، ایران
doi
10.22034/jmpr.2024.17338چکیده
پژوهش حاضر با هدف بررسی ارزیابی مدل ساختاری پیشبینی طرحوارههای ناسازگار اولیه بر اساس ترومای دوران کودکی با میانجیگری سبکهای دلبستگی در دانشجویان انجام شد. روش پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر گردآوری دادهها توصیفی از نوع همبستگی میباشد. جامعه آماری این پژوهش کلیه دانشجویان مشغول به تحصیل در دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج در سال تحصیلی 1400-1399 بودند. به این منظور تعداد 380 نفر از این افراد به روش نمونهگیری در دسترس (شیوه آنلاین) انتخاب شدند و به فرم کوتاه پرسشنامه طرحواره یانگ نسخه سوم (YSQ-S3) یانگ و براون (2005)، فرم کوتاه پرسشنامه ترومای دوران کودکی (CTQ-SF) برنشتاین و همکاران (2003) و پرسشنامه سبکهای دلبستگی (ASQ) هازن و شاور (1987) پاسخ دادند. دادهها با ضریب همبستگی پیرسون و معادلات ساختاری و با استفاده از نرم افزار SPSS و AMOS نسخه 24 تحلیل شد. نتایج نشان داد که بین ترومای کودکی و سبکهای دلبستگی با طرحوارههای ناسازگار اولیه همبستگی معناداری وجود دارد (0/01>p). همچنین نتایج نشان داد مسیرهای مستقیم این پژوهش معنادار شدند و مسیر غیرمستقیم ترومای کودکی از طریق نقش میانجی سبکهای دلبستگی بر طرحوارههای ناسازگار اولیه معنادار بود (RMSEA=0/072, CFI=0/935, AGFI=0/968, IFI=0/911, P-value<0/05). بر اساس یافتههای این پژوهش، مدل اصلاح شده از برازش مطلوبی برخوردار بود و بر این اساس میتوان از نتایج پژوهش حاضر برای تبیین عوامل موثر بر طرحوارههای ناسازگار اولیه و همچنین به عنوان الگویی مناسب برای طراحی برنامههای جامع پیشگیری از طرحوارههای ناسازگار اولیه در دانشجویان بهره برد.