تدوین بسته آموزشی حل مسئله مبتنی بر روانشناسی مثبتنگر و بررسی اثربخشی آن بر شایستگی اجتماعی دانشآموزان با درماندگی آموخته شده
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای تخصصی روانشناسی تربیتی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 استادیار، گروه روانشناسی تربیتی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
3 استادیار، گروه روانشناسی تربیتی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
4 استادیار، پژوهشگاه مطالعات آموزش و پرورش تهران، تهران، ایران.
doi
10.22034/jmpr.2024.17497چکیده
پژوهش حاضر با هدف تدوین بسته آموزشی حل مسئله مبتنی بر روانشناسی مثبتنگر و بررسی اثربخشی آن بر شایستگی اجتماعی دانشآموزان با درماندگی آموخته شده انجام گرفت. روش پژوهش کیفی، تحلیل مضمون به شیوه آتراید-استرلینگ (2001) و روش پژوهش در قسمت کمی، نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون- پسآزمون با گروه گواه و دوره پیگیری دوماهه بود. جامعه آماری شامل دانشآموزان دختر و پسر با درماندگی آموخته شده بود که در دوره اول و دوم متوسطه در سال تحصیلی 1401-1400 در شهر تهران مشغول به تحصیل بودند. نمونه در این پژوهش شامل 70 دانشآموز با درماندگی آموخته شده بود که با روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و با گمارش تصادفی در گروههای آزمایش و گواه جایدهی شدند (36 دانشآموز در گروه آزمایش و 34 دانشآموز در گروه گواه). دانشآموزان حاضر در گروه آزمایش، بسته آموزشی حل مسئله مبتنی بر روانشناسی مثبتنگر را طی 12 هفته در 12 جلسه 75 دقیقهای دریافت نمودند. پرسشنامههای مورد استفاده در این پژوهش شامل پرسشنامه شایستگی اجتماعی (فلنر، لاس و فیلیپس، ۱۹۹۰) و پرسشنامه درماندگی آموخته شده (کوینلس و نلسون، ۱۹۸۸) بود. دادههای حاصل از پژوهش به شیوه تحلیل واریانس آمیخته با استفاده از نرمافزار آماری SPSS23 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که بسته آموزشی حل مسئله مبتنی بر روانشناسی مثبتنگر از نظر متخصصان دارای روایی محتوایی کافی است. همچنین این بسته آموزشی بر شایستگی اجتماعی (0001>P؛ 0/62=Eta؛ 111/10=F) دانشآموزان با درماندگی آموخته شده تاثیر داشته است.