تعیین حریم برداشت چاه با استفاده از منطق فازی در دشت دامغان ایران
نویسندگان
1 مدرس دانشگاه آزاد اسلامی واحد دماوند (تا بهمن 1393)
2 استاد دانشگاه تهران (بازنشسته) استاد دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال دانشکده علوم و فنون دریایی گروه شیلات
3 دانشیار دانشگاه تهران و مسئول بخش بین الملل دانشگاه تهران دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران
4 دانشیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات و مسئول بخش پزوهشی دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی
doi
10.22034/hydro.2017.5349چکیده
اهمیت و نقش گسترده آب در فعالیتهای بشری مدتهاست دغدغه تمام کشورها میباشد و مناطق خشک و نیمهخشک بیشتر از سایرین در معرض بروز مشکلات مربوط به کمآبی و آلودگیهای ناشی از کاهش آب میباشند. برداشت بیرویه آبهای زیرزمینی دشت دامغان واقع در استان سمنان که در ضلع جنوبی کوههای البرز و حاشیه کویر مرکزی ایران قرار دارد در سالهای اخیر باعث افت شدید سطح ایستابی شده است. در این تحقیق با بهرهگیری از منطق فازی در سه بخش شمالی، مرکزی و جنوبی دشت بسته به مقدار افت سطح ایستابی سه مدل تهیه شده است. در هر سه مدل دو عامل افت سطح ایستابی (D) و میزان نفوذپذیری (K) به عنوان ورودی و حریم برداشت (R) از چاههای بهرهبرداری به عنوان خروجی در نظر گرفته شد. نتایج نشان داد که در مدل اول (بخش جنوبی) با تغییرات کم افت سطح ایستابی (5/0 متر در سال) مقدار حریم 285 متر به دست آمد، در مدل دوم (بخش شمالی) با تغییرات متوسط سطح ایستابی (5/3 متر در سال) مقدار حریم 371 متر و در مدل سوم (بخش مرکزی) با تغییرات حداکثر افت سطح ایستابی (بیشتر از 5/3 متر در سال) مقدار حریم 457 متر تعیین شد. با رعایت این فواصل از افت سطح ایستابی جلوگیری میشود.