مدل علّی یادگیری خودتنظیمی در دانشجویان بر اساس خودکارآمدی تحصیلی و باورهای انگیزشی: نقش میانجی سرمایه روانشناختی
نویسندگان
1 استادیار، گروه علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، کردستان، ایران.
2 استادیار، گروه علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، کردستان، ایران.
doi
10.22034/jmpr.2024.17335چکیده
هدف این مطالعه طراحی مدل یادگیری خودتنظیمی در دانشجویان بر اساس خودکارآمدی تحصیلی و باورهای انگیزشی با نقش میانجی سرمایۀ روانشناختی بود. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از لحاظ گردآوری دادهها همبستگی، از نوع مدلیابی معادلات ساختاری بود. جامعۀ آماری شامل داﻧشجویان مشغول به تحصیل دانشگاه فرهنگیان استان کردستان (2011 نفر) در سال تحصیلی 1401-1400 بود که از میان آنها 300 دانشجو (138 زن و 162 مرد) به عنوان نمونه با روش نمونهگیری تصادفی منظم انتخاب شدند. دادهها با استفاده از پرسشنامه راهبردهای انگیزشی (MSLQ)، پرسشنامۀ خودتنظیمی تحصیلی (ASRQ)، پرسشنامۀ سرمایۀ روانشناختی (PCQ) و مقیاس خودکارآمدی دانشجویان (MJSES) جمعآوری شدند. تجزیهوتحلیل دادهها با استفاده از مدلیابی معادلات ساختاری و از طریق نرمافزارهای SPSS و AMOS نسخۀ 21 انجام شد. نتایج نشان داد که مدل با دادههای پژوهش برازش دارد. با توجه به یافتهها، متغیرهای خودکارآمدی تحصیلی، باورهای انگیزشی و سرمایۀ روانشناختی بر یادگیری خودتنظیمی اثر مستقیم و معنادار (0/01>P) دارند. همچنین خودکارآمدی تحصیلی و باورهای انگیزشی از طریق سرمایۀ روانشناختی بر یادگیری خودتنظیمی در دانشجویان اثر غیرمستقیم و معنادار (0/05>P) دارند. بنابراین ابعاد سرمایۀ روانشناختی با ایجاد بستر برای پاسخهای انطباقی، میتواند رابطۀ خودکارآمدی و باورهای انگیزشی با خودتنظیمی در یادگیری را از مسیرهای مختلف بهبود بخشد.