نقش شاعران شیعۀ عصر صفوی در انتقال فرهنگ و تمدن ایرانی در شبه قارۀ هند (قرون 9 و 10 هـ/ 16 و 17 م)
نویسندگان
1 دکترای تاریخ، استادیار گروه معارف و علوم اسلامی دانشگاه تبریز
doi
چکیده
هدف: تأثیر زبان فارسی در دیگر فرهنگها، از جمله مسائل مهم در حوزۀ مطالعات تمدنی و تأثیر علوم و معارف اسلامی ایرانی است. هدف نوشتار حاضر نیز بررسی نقش شاعران شیعۀ عصر صفوی در ترویج مذهب تشیع و زبان و ادبیات فارسی در شبه قارۀ هند در قرنهای 9 و10 هجری بود. روش: این مقاله با روش اسنادی- تاریخی به بررسی موضوع پرداخت. یافتهها: حضور شاعران فارسیزبان شیعه در شبهقارۀ هند، موجب شد زبان فارسی، زبان رسمی هند در این دوره شود؛ مذهب تشیّع گستردهتر شد و حتی پادشاهان و درباریان هندی به فارسی شعر سرودند. نتیجهگیری: پادشاهان هند برای آداب و رسوم ایرانیان و زبان فارسی اهمیت ویژهای قائل بودند. از این رو شاعران شیعه، هم برای محکم کردن پایه و اساس شیعه و هم برای گسترش زبان فارسی و تمدن ایرانی به هند مهاجرت کردند؛ به طوری که طالب آملی، معروفترین شاعر در عصر جهانگیر و صائب تبریزی، ملکالشعرای دربار شاهجهان شد و جهانگیر و همسرش به فارسی شعر سرودند.
