نقش تعاملی خود شفقت ورزی زوجین در تنظیم شناختی هیجان خود و همسر: مدلسازی وابستگی متقابل عامل-شریک
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی خانواده، پژوهشکده خانواده، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 دانشیار روانشناسی تربیتی، گروه روانشناسی تربیتی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.
3 دانشجوی دکتری روانشناسی بالینی، گروه روانشناسی بالینی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.
4 استادیار پژوهشکده خانواده، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
10.52547/apsy.2022.224834.1214چکیده
هدف: پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش تعاملی خودشفقت ورزی زوجین در تنظیم شناختی هیجان خود و همسر به روش مدلسازی وابستگی متقابل عامل-شریک انجام شد. روش: پژوهش از نوع توصیفی_همبستگی و مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل کلیه زوجین ساکن شهر تهران در سال 1399 بود که از بین آنها 167 زوج (334 شرکت کننده) به روش نمونه گیری دردسترس به عنوان نمونه انتخاب شد. برای گرداوری داده ها از پرسشنامه راهبردهای شناختی تنظیم هیجان_فرم کوتاه گارنفسکی و کراج (2006) و مقیاس خودشفقت ورزی نف (2003) استفاده شد. در نهایت داده ها به روش معادلات ساختاری تحلیل شدند. یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد که ضریب مسیر اثر عامل خودشفقت ورزی رابطه مثبت و معناداری با راهبردهای سازش یافته تنظیم هیجان بتای 0.60 در زنان و بتای 0.83 در مردان (0.01 p<) و رابطه منفی و معناداری با راهبردهای سازش نایافته تنظیم هیجان در زنان (بتای 0.62-، 0.01p<) و مردان (بتای 0.60-، 0.05p<) دارد. همچنین، در زمینه اثر شریک، تنها بین خودشفقت ورزی مردان و راهبردهای سازش یافته تنظیم هیجان همسرانشان (زنان) رابطه مثبت و معنی داری وجود دارد (بتای 0.19، 0.05p<). علاوه براین، هر دو مدل پژوهش از برازش عالی برخوردار است. نتیجه گیری: براساس نتایج پژوهش می توان گفت که خودشفقت ورزی نقش مهمی را در پیش بینی راهبردهای تنظیم شناختی هیجان ایفا می کند. همچنین خودشفقت ورزی مردان نه تنها بر تنظیم هیجان خود بلکه بر راهبردهای سازش یافته تنظیم هیجان همسرانشان نیز نقش دارد.
